Robin van Persie เลือกลูกชายวัย 19 ปีที่เขาเคยเรียกว่า “ผู้แพ้” ลงเล่นให้เฟเยนูร์ดในเกมนัดแรก

ในโลกฟุตบอลที่เต็มไปด้วยความฝัน ความคาดหวัง และความกดดันในเวลาเดียวกัน หนึ่งในเรื่องราวที่สะเทือนอารมณ์ที่สุดของปี 2025 คงหนีไม่พ้นการที่ Robin van Persie ตัดสินใจเรียกชื่อ ชาเคล ฟาน เพอร์ซี่ (Shaqueel van Persie) ลูกชายวัย 19 ปีของเขาเข้ามาอยู่ในทีมชุดใหญ่ของเฟเยนูร์ดเป็นครั้งแรกในเกมพบ NEC ไนมีเก้น

ไม่ใช่เพียงเพราะนี่คือการขึ้นสู่เวทีระดับอาชีพของลูกชายตำนานคนหนึ่ง แต่ยังเป็นเพราะ “เส้นทางกว่าจะถึงวันนี้” ของชาเคลนั้นไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ หากเต็มไปด้วยความผิดหวัง การตัดสินใจที่เจ็บปวด และการสั่งสอนแบบพ่อที่ทั้งดุ ทั้งโหด แต่ก็เต็มไปด้วยความรักจากโรบิน ฟาน เพอร์ซี่

แม้เขาจะเคยเรียกลูกชายของตัวเองว่า “ขี้แพ้” แต่วันนี้ ชาเคลกำลังเป็นผู้เล่นดาวรุ่งที่มีอนาคต และได้ขึ้นมาสู่ทีมชุดใหญ่สโมสรระดับยักษ์ในเนเธอร์แลนด์อย่างสง่างาม

วันที่เฟเยนูร์ดประกาศชื่อที่ทุกคนรอคอย

ก่อนเกมพบ NEC แฟนบอลเฟเยนูร์ดจำนวนมากเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ เมื่อชาเคลและเพื่อนร่วมทีมอย่าง อายูบ อัวร์ก ไม่ได้ลงเล่นให้ทีม U21 ในวันก่อนหน้า

เมื่อมีรายชื่อทีมชุดใหญ่ประกาศออกมา ชื่อของชาเคลก็ปรากฏอยู่ในนั้นจริง ๆ และนี่คือครั้งแรกในชีวิตของเขาที่ได้อยู่ใน “Matchday squad”

สำหรับเด็กอายุ 19 ปี นี่คือก้าวสำคัญ แต่สำหรับพ่ออย่างโรบิน มันเป็นช่วงเวลาที่สะท้อนการเดินทางตั้งแต่วันแรกที่ลูกชายเริ่มเล่นฟุตบอลจนถึงวันนี้

ภาพของพ่อลูกที่ผ่านความกัดฟันและบทเรียนชีวิตมาด้วยกันกำลังถูกเปิดเผยอีกครั้งด้วยการเรียกตัวครั้งนี้

ชาเคลคือใคร? ดาวรุ่งที่ไม่ได้มีแค่ชื่อ “ลูกตำนาน”

ชาเคล ฟาน เพอร์ซี่ ไม่ใช่เด็กที่ถูกดันเพียงเพราะเขาเป็นลูกของโรบิน แต่เขาเป็นกองหน้าที่ได้รับการยกย่องจากโค้ชหลายคนว่า “มีไหวพริบในการจบสกอร์ที่โดดเด่นตามสัญชาตญาณ”

เส้นทางของเขาเริ่มจาก

• อะคาเดมีแมนเชสเตอร์ ซิตี้ (2 ปี)
  
• ย้ายกลับมาเฟเยนูร์ดในปี 2017
  
• กลายเป็นนักเตะดาวเด่นระดับเยาวชนของเนเธอร์แลนด์
  
• เซ็นสัญญาอาชีพฉบับแรกเมื่ออายุ 18 ปี มีผลถึงปี 2028
  

เขาเป็นนักเตะที่มีพรสวรรค์ทางเทคนิคสูง
ถนัดเท้าซ้ายแบบเดียวกับพ่อ
มีสไตล์การเล่นที่ผสมระหว่าง “นักล่าโอกาส” และ “ตัวทำเกมแดนหน้า”

หลายคนในสโมสรเชื่อว่า เขามีศักยภาพก้าวขึ้นมาระดับเดียวกับกองหน้าดาวรุ่งยุโรปที่กำลังเป็นที่จับตามอง

จุดเปลี่ยนของชีวิต บทเรียนที่เริ่มจากคำว่า “ขี้แพ้”

หนึ่งในเรื่องราวที่แฟนบอลทั่วโลกพูดถึงคือคำสารภาพของโรบินใน High Performance Podcast ว่าเขาเคยดุลูกชายอย่างรุนแรงหลังเกม U14 ระหว่างเฟเยนูร์ดและอาแจ็กซ์

วันนั้นชาเคลไม่ได้ถูกส่งลงสนามแม้แต่นาทีเดียว เขาขึ้นรถกลับบ้านพร้อมความโมโหและเริ่มบ่นว่าโค้ชไม่ยุติธรรม เพื่อนร่วมทีมไม่ส่งบอล และสาเหตุทุกอย่างเป็นเพราะ “คนอื่น”

โรบินจึงพูดกับลูกว่า

“ลูกพูดเหมือนคนแพ้… ผู้ชนะโทษตัวเองก่อน ไม่ใช่โทษคนอื่น”

เขาไม่เพียงพูดเพื่อดุ แต่เพื่อสอนบทเรียนที่นักฟุตบอลทุกคนต้องเจอในระดับอาชีพ—ความรับผิดชอบต่อตัวเอง

โรบินบอกว่าเขาพูดคำนี้ด้วยความรัก ไม่ใช่ความโกรธ

“พ่อรักลูกเท่ากันไม่ว่าลูกจะเป็นนักฟุตบอลหรือไม่ก็ตาม แต่ถ้านี่คือความฝันของลูก… ลูกต้องเป็นผู้ชนะในชีวิตตัวเอง”

คำพูดที่โหด แต่เต็มไปด้วยความหมาย

ผลลัพธ์ที่ได้  “ผมเห็นเสือเกิดใหม่”

สัปดาห์ถัดมา โรบินเล่าว่าเขาเห็นบางอย่างในชาเคลเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

• มาซ้อมก่อนเวลา
  
• ทำงานหนักขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
  
• ไม่บ่น ไม่แก้ตัว
  
• กลายเป็นคนที่ “รับผิดชอบต่อเส้นทางของตัวเอง”
  

โรบินถึงกับใช้คำว่า

“ผมเห็นไทเกอร์—เสือตัวหนึ่งที่พร้อมล่า”

นี่กลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ชาเคลเดินสู่เส้นทางของนักฟุตบอลอาชีพจริง ๆ

ทำไมการเรียกตัวครั้งนี้จึงมีความหมายมากกว่าปกติ?

เพราะมันคือผลลัพธ์ของ 5 ปีแห่งการทำงานหนัก
คือการพิสูจน์ว่าชาเคลเติบโตจากคำบ่นในรถวันนั้น
คือการยอมรับจากสโมสรว่าเขาพร้อมกำลังก้าวสู่ระดับที่สูงกว่าเดิม

และที่สำคัญที่สุด—

มันคือความภูมิใจของพ่อ

โรบิน ฟาน เพอร์ซี่ในวันนี้ไม่ใช่แค่ตำนานของอาร์เซน่อลและแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด แต่เขาคือพ่อคนหนึ่งที่ได้เห็นลูกชายทำตามความฝันอย่างมีวินัยและความมุ่งมั่น

ความกดดันของการเป็น “ลูกฟาน เพอร์ซี่”

แน่นอน ชาเคลไม่ได้เติบโตในสภาพแวดล้อมธรรมดา เขาต้องเผชิญกับ

• ความคาดหวังมหาศาล
  
• การถูกเปรียบเทียบกับพ่อแทบทุกครั้งที่ลงสนาม
  
• ความกดดันเมื่อต้องเล่นในตำแหน่งเดียวกัน
  
• ความสงสัยว่าจะได้โอกาสเพราะความสามารถหรือเพราะชื่อเสียงของพ่อ
  

แต่การได้ชื่ออยู่ในทีมชุดใหญ่ครั้งแรกบอกอย่างชัดเจนว่า
นี่ไม่ใช่การ “ฝากฝัง”
แต่มันคือการทำงานหนักของชาเคลเอง

เฟเยนูร์ดเป็นหนึ่งในระบบเยาวชนที่โหด และพัฒนาเยาวชนได้ดีที่สุดของยุโรป ไม่มีใครได้โอกาสฟรี ๆ

ก้าวต่อไปของชาเคล

การแข่งขันที่เขาถูกเรียกตัวให้เข้าสู่ทีมชุดใหญ่ อาจเป็นเพียงก้าวแรก แต่การถูกเลือกในช่วงที่ทีมมีอาการบาดเจ็บหลายตำแหน่ง คือโอกาสทองที่อาจเปิดประตูไปสู่การลงสนามนัดแรก

ถ้าเขาทำได้ดี อนาคตของเขาอาจเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

เด็กที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่า “ขี้แพ้” อาจก้าวขึ้นไปเป็นกองหน้าตัวจริงของเฟเยนูร์ดในอนาคตอันใกล้

 เสียงจากชาเคล“ผมภูมิใจที่ได้ใส่เสื้อเฟเยนูร์ด”

หลังเซ็นสัญญาอาชีพ ชาเคล ได้พูดบางอย่างที่สะท้อนตัวตนของเขาในวันนี้ได้อย่างดี

“ผมภูมิใจมากที่ได้ใส่เสื้อเฟเยนูร์ด ผมรู้สึกถึงความเชื่อมั่นจากสโมสร และผมจะทำงานหนักทุกวันเพื่อไปให้ถึงเป้าหมายของตัวเอง”

นี่คือคำพูดของผู้ชนะ ไม่ใช่ผู้แพ้อีกต่อไป หากบทเรียนชีวิตของฟาน เพอร์ซี่ทำให้คุณอินกับโลกฟุตบอล ลองเพิ่มอรรถรสเกมคืนนี้ด้วย ufabet เว็บตรง ระบบเดิมพันที่ทั้งปลอดภัย ค่าน้ำดี และลุ้นแบบเรียลไทม์ เชียร์บอลให้มันส์ขึ้นอีกระดับ พร้อมความสนุกที่คุณควบคุมได้ด้วยตัวเอง!

ซน เคน เบล เหนือกว่าสามประสานแนวรุกที่ดีที่สุดของอาร์เซนอลหรือไม่? สเปอร์สอำลาเวที พิธีกรรายการทอล์คสปอร์ต ขณะเอามือกุมหัว

การถกเถียงเรื่อง “สามประสานที่ดีที่สุด” ของพรีเมียร์ลีกไม่เคยเงียบ และทุกครั้งที่มีดาร์บี้ลอนดอนเหนือใกล้เข้ามา ประเด็นนี้ก็ยิ่งถูกหยิบมาพูดถึงมากเป็นพิเศษ แต่ครั้งนี้ ความดราม่าถูกขยับขึ้นไปอีกระดับ เมื่อ เจมี โอฮาร่า (Jamie O’Hara) อดีตมิดฟิลด์ท็อตแน่ม ฮ็อตสเปอร์ และปัจจุบันเป็นผู้ดำเนินรายการคู่ ออกมากล่าวอย่างมั่นใจเต็มร้อยว่า “ ซน เคน เบล คือสามประสานที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์พรีเมียร์ลีก และเหนือกว่าสามประสานที่ดีที่สุดของอาร์เซน่อลทุกยุค”

ประโยคนี้ทำเอา เจสัน คันดี้ (Jason Cundy) ผู้ร่วมรายการถึงกับกุมหัว เอนตัวไปข้างหลัง และกล่าวว่า
“Here we go…” อยู่หลายครั้ง

คำพูดของโอฮาร่าได้กลายเป็นเชื้อไฟระดับใหญ่โตที่จุดประกายให้แฟนบอลทั้งสองฝ่ายแตกเป็นสองฝั่งถกเถียงกันอย่างดุเดือดทั้งในคลิป รายการสด โซเชียลมีเดีย และกลุ่มแฟนคลับ

ทำไมโอฮาร่าถึงมั่นใจขนาดนั้น?

เพื่อให้เหตุผลหนักแน่นขึ้น โอฮาร่าจึงโยนตัวเลขสำคัญลงบนโต๊ะ เขาชี้ว่า สามประสาน เฮือง–มิน ซน, แฮร์รี เคน และแกเร็ธ เบล มีผลงานรวมกันในพรีเมียร์ลีก 393 ประตู ซึ่งถือเป็นตัวเลขที่โหดมากสำหรับผู้เล่นที่เคยอยู่สโมสรเดียวกัน
โดยเฉพาะเคนและซนที่เป็นคู่หูต่างชาติ–อังกฤษที่ยิงและแอสซิสต์หากันมากที่สุดในประวัติศาสตร์ลีก

• เคน: ดาวยิงสูงสุดตลอดกาลของสเปอร์ส
  
• ซน: ผู้เล่นต่างชาติที่ยิงมากที่สุดของสเปอร์ส และเป็นนักเตะเอเชียที่ยิงพรีเมียร์ลีกมากที่สุด
  
• เบล: หนึ่งในปีกที่ระเบิดพลังที่สุดในยุคของตน คว้ารางวัล PFA ติดต่อกันแบบที่น้อยคนเคยทำได้
  

โอฮาร่าย้ำว่า “ถ้าคุยกันเฉพาะศักยภาพและคุณภาพรายบุคคลในช่วงพีค ไม่มีสามประสานของอาร์เซน่อลชุดไหนจะแตะได้”

ประโยคนี้ทำเอาคันดี้เกือบหลุดเสียงหัวเราะด้วยความอ่อนใจ ก่อนจะตอบว่า

“คุณเมาอะไรหรือเปล่าเจมี?!”

คันดี้ถึงกับช็อก – “ทำไมถึงอารมณ์ดีแบบนี้เนี่ย?”

บรรยากาศในรายการ Sports Bar เต็มไปด้วยความดุเดือดแต่แฝงความสนุก เมื่อคันดี้ถามโอฮาร่าว่า

“ทำไมวันนี้คุณอารมณ์ดีแบบแปลก ๆ ?”

โอฮาร่าตอบทันทีว่าเขาเบื่อแล้วที่แฟนอาร์เซน่อลเอาแต่พูดถึง “เธียร์รี อองรี” หรือ “เดนนิส เบิร์กแคมป์” ทุกครั้งที่พูดถึงความยิ่งใหญ่ของสโมสร

โอฮาร่าบอกว่าเขาไม่ได้ดูถูกอองรี—ตรงกันข้าม เขายืนยันว่า “อองรีต้องอยู่ในสามประสานของอาร์เซน่อลแน่นอน” แต่เขาคิดว่าผู้เล่นอย่างเบลหรือเคนยังเหนือกว่าในเรื่องของ “พลังทำลายเกม” และ “ตัวคนเดียวเปลี่ยนเกมได้”

เมื่อคันดี้ยกชื่อ บูกาโย ซาก้า เข้ามาเทียบด้วย
โอฮาร่าก็ยิงกลับทันควันว่า

“เบลดีกว่าซาก้าเยอะ!”

ซึ่งทำให้คันดี้อุทานว่า

“โอ้โห คุณจะสู้กับใครอีกไหมคืนนี้?”

ปฏิกิริยาแฟนบอล – เดือดทั้งอินเตอร์เน็ต

ภายในเวลาไม่กี่นาทีหลังรายการออกอากาศ คลิปดังกล่าวได้ถูกแชร์ไปทั่ว X และ TikTok แฟนบอลอาร์เซน่อลโต้กลับว่าโอฮาร่าพูดลำเอียงเพราะเป็นอดีตนักเตะสเปอร์ส เช่นเดียวกับที่แฟนบอลสเปอร์สหลายคนรีบมากดไลก์และสนับสนุนอย่างเต็มที่

ฝ่ายอาร์เซน่อลโต้ว่า

• อองรี คนเดียวก็เหนือกว่าเคนในภาพรวม
  
• เบิร์กแคมป์ คือหนึ่งในเพลย์เมกเกอร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
  
• ปิแรส เป็นปีกที่ครบเครื่องที่สุดในพรีเมียร์ลีกยุค 2000
  
• สามประสาน Invincibles เคยพาทีม “ไร้พ่ายตลอดฤดูกาล” ซึ่งสเปอร์สไม่เคยทำได้ และเป็นสถิติที่จะไม่มีวันซ้ำได้ง่าย ๆ
  

จริง ๆ แล้วประวัติศาสตร์ก็บอกชัดว่า
อาร์เซน่อลคือทีมเดียวในประวัติศาสตร์พรีเมียร์ลีกที่เคยไร้พ่ายทั้งฤดูกาล
นำโดย “เธียร์รี อองรี – เดนนิส เบิร์กแคมป์ – โรแบร์ ปิแรส”

ไพร์ส มอร์แกนลงสนาม – ส่งหมัดเด็ดในรายการ Breakfast

เมื่อประเด็นเริ่มลุกลามไปใหญ่โต talkSPORT ก็เชิญ ไพร์ส มอร์แกน แฟนปืนใหญ่ระดับตำนาน เข้ามาพูดถึงเรื่องนี้ในรายการตอนเช้า

เขาไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว พร้อมพูดออกอากาศทันทีว่า

“สามคำง่าย ๆ: อองรี – เบิร์กแคมป์ – ปิแรส
มันไม่ต้องเถียงเลย
เพราะพวกเขาคือนักเตะที่ทำให้ทีมไร้พ่ายทั้งฤดูกาล ซึ่งไม่มีใครในประวัติศาสตร์อังกฤษเคยทำได้ซ้ำอีก”

และเขายังตอกกลับโอฮาร่าด้วยการพูดว่า

“สเปอร์สไม่เคยได้แชมป์พรีเมียร์ลีกตั้งแต่ผมเกิดมาจนถึงตอนนี้—ผมอายุ 60 แล้วนะ”

ทำเอาหลายคนในสตูดิโอถึงกับหัวเราะ

■ สรุปคุณสมบัติของสามประสานทั้งสองฝั่ง – ความต่างที่เทียบกันยาก

 ซน – เคน – เบล (Tottenham)

จุดเด่น:

• พลังทะลุทะลวงสูง
  
• ช่วยกันทำประตูมหาศาล
  
• แต่ละคนแบกทีมได้แบบโซโล่
  
• ความอันตรายในจังหวะสวนกลับสูงมาก
  

จุดด้อยที่ถูกวิจารณ์:

• ไม่เคยพาทีมเป็นแชมป์พรีเมียร์ลีก
  
• ไม่เคยมีฤดูกาลระดับ “ตำนานของอังกฤษ” เทียบเท่า Invincibles
  

อองรี – เบิร์กแคมป์ – ปิแรส (Arsenal)

จุดเด่น:

• เล่นเป็นระบบ–เป็นทีมอย่างลงตัว
  
• ผลงานพาทีมไร้พ่าย เป็นประวัติศาสตร์ที่หาทีมอื่นทำตามได้ยากมาก
  
• สร้างผลงานโดดเด่นอย่างสม่ำเสมอหลายฤดูกาล
  

จุดด้อยที่ถูกแฟนสเปอร์สตั้งคำถาม:

• ยิงรวมกันน้อยกว่าสามประสานของสเปอร์ส
  
• เบิร์กแคมป์ถูกมองว่าไม่ใช่ “กองหน้า” จริง ๆ
  

ประเด็นใหญ่ของโอฮาร่า – “ศักยภาพ vs ความสำเร็จ”

ความเห็นของโอฮาร่าตั้งอยู่บนคำว่า “ศักยภาพรายบุคคลในช่วงพีค”
เขาไม่ได้วัดว่าทีมประสบความสำเร็จอะไร แต่เขาวัดจากความสามารถของผู้เล่นแต่ละคนว่า “เก่งแค่ไหนหากอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด”

ในขณะที่ฝั่งอาร์เซน่อลตอบกลับว่า
ความยิ่งใหญ่ของสามประสานคือ “สิ่งที่พวกเขาทำให้ทีม” ไม่ใช่แค่ความสามารถเฉพาะตัว

ดังนั้น การโต้เถียงจึงออกมาในมุมที่ไม่มีวันหาคำตอบตายตัวได้

 ดาร์บี้ลอนดอนเหนือ – ที่มาของความเดือดครั้งนี้

ความจริงแล้ว ความเห็นของโอฮาร่าน่าจะตั้งใจจุดประกายดราม่าต้อนรับดาร์บี้ลอนดอนเหนือระหว่าง อาร์เซน่อล vs สเปอร์ส ที่กำลังจะมาถึง

เพราะทุกครั้งที่สองทีมนี้เจอกัน

• อารมณ์เดือด
  
• ความเชื่อมั่นสูง
  
• แฟนบอลพร้อมทะเลาะกันแบบสนุก ๆ
  

ประเด็น “สามประสานใครเก่งกว่า”
จึงกลายเป็นคำถามที่เติมความร้อนให้เกมเดียวกันมากยิ่งขึ้น

ดาร์บี้ลอนดอนเหนือเดือดขนาดนี้ ยิ่งลุ้นยิ่งมันส์ ถ้าอยากเชียร์ให้สนุกกว่านี้ ลองเดิมพันแบบปลอดภัยผ่าน ufabet เว็บตรง ค่าน้ำดี ระบบไว เล่นง่าย เหมาะกับคอบอลที่อยากเพิ่มอารมณ์การเชียร์ทุกแมตช์!

Antony ขอโทษและได้รับเสียงปรบมือหลังโดนใบแดงจากการเตะหน้าคู่แข่ง

ในค่ำคืนที่สนามเอสตาดิโอ เด ลา การ์ตูฆา เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย แฟนบอลเรอัล เบติสต้องพบกับโมเมนต์ทั้งลุ้น ทั้งเครียด และทั้งอบอุ่นในเวลาเดียวกัน เมื่อ Antony ปีกชาวบราซิล อดีตแข้งแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ถูกไล่ออกจากสนาม ในช่วงทดเวลาบาดเจ็บ แต่กลับได้รับ “สแตนดิ้งโอเวชั่น” จากแฟนบอลเจ้าถิ่นขณะที่เดินออกจากสนามแบบไม่คาดคิด

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในเกมลาลีกาที่เบติสเปิดบ้านรับการมาเยือนของคิโรน่า เกมนี้เดิมทีน่าจะถูกพูดถึงในแง่แท็กติก ผลการแข่งขัน และการลุ้นพื้นที่ยุโรป แต่กลับกลายเป็นว่า “จังหวะโอเวอร์เฮดคิก” ของอันโตนี่ กลายเป็นจุดโฟกัสหลักที่แฟนบอลและสื่อพูดถึงกันมากที่สุด

จังหวะโอเวอร์เฮดที่กลายเป็นใบแดง

เกมกำลังไหลเข้าสู่ช่วงวินาทีสุดท้าย พร้อมบรรยากาศตึงเครียด เบติสกำลังพยายามหาประตูชัยในช่วงทดเวลา เมื่อบอลโดนเปิดลอยมาในเขตโทษ อันโตนี่ตัดสินใจเลือกวิธีที่เสี่ยงแต่ถ้าสำเร็จจะกลายเป็นประตูระดับไฮไลต์ทันที นั่นคือการกระโดดโอเวอร์เฮดคิก

แต่แทนที่ขาของเขาจะเจอกับลูกบอลอย่างเต็ม ๆ กลับกลายเป็นว่าปลายสตั๊ดของเขาไปโดนเข้าที่ใบหน้าของ โฆเอล โรกา แข้งดาวรุ่งของคิโรน่าอย่างเต็มแรง

ในจังหวะจริง ผู้ตัดสินปล่อยให้เกมดำเนินต่อไปโดยไม่มีการลงโทษเพิ่มเติม เบื้องต้นดูเหมือนอันโตนี่แค่พลาดในการพยายามยิงลูกยาก แต่ไม่นาน VAR ก็แจ้งเตือนให้ผู้ตัดสินไปดูจอมอนิเตอร์ข้างสนาม ภาพช้าชัดเจนว่าขาของอันโตนี่เหวี่ยงสูงเกินระดับศีรษะและโดนใบหน้าคู่แข่งแบบเต็ม ๆ แม้ไม่ได้มีเจตนาทำร้าย แต่ในกติกาฟุตบอลระดับสูง การเล่นแบบอันตรายเช่นนี้แทบไม่มีทางรอดใบแดงได้เลย

ไม่นานหลังจากผู้ตัดสินกลับเข้ามาในสนาม การ์ดแดงถูกชูขึ้นตรงหน้าอันโตนี่ทันที ส่งเขาออกจากเกมในช่วงทดเวลาบาดเจ็บ และปล่อยให้เบติสต้องเล่นด้วยผู้เล่นสิบคนในช่วงไม่กี่นาทีสุดท้าย

นี่คือใบแดงใบที่สี่ในอาชีพของเขา และเป็นใบที่สองในสีเสื้อเบติส หลังเคยโดนไล่ออกในเกมกับเกตาเฟ่เมื่อเดือนกุมภาพันธ์

จากความผิดพลาด สู่คำขอโทษและเสียงปรบมือทั้งสนาม

แม้จะถูกไล่ออกจากจังหวะที่อันตราย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากใบแดงคือภาพที่ต่างจากความดราม่าทั่วไปอย่างสิ้นเชิง เมื่ออันโตนี่รู้ตัวว่ากรรมการตัดสินให้เขาออกจากสนาม เขาไม่ได้เถียง ไม่ได้แสดงอารมณ์โวยวาย กลับกัน เขาเดินช้า ๆ ออกจากสนาม หันกลับมาเผชิญหน้ากับสแตนด์แฟนบอลเบติส ก่อนยกมือทั้งสองข้างเหมือนแสดงสัญลักษณ์ “ขอโทษ” อย่างชัดเจน

ท่าทีที่ถ่อมตัวและจริงใจของเขาส่งผ่านถึงแฟนบอลทันที แทนที่เขาจะถูกโห่หรือกดดัน แฟนบอลเจ้าบ้านกลับลุกขึ้นยืนปรบมือให้กับเขา เสียงขานชื่อ “Antony” ดังขึ้นเป็นระยะ เป็นสัญญาณว่าพวกเขาเข้าใจว่าจังหวะนั้นเป็นอุบัติเหตุ ไม่ใช่ความตั้งใจจะทำร้ายใคร

ดังนั้น ใบแดงครั้งนี้แม้จะทำให้ทีมลำบากในช่วงท้ายเกม แต่ในแง่ความสัมพันธ์ระหว่างนักเตะกับแฟนบอล มันกลับกลายเป็น “จุดแข็ง” ที่สร้างความผูกพันมากขึ้น

ผลลัพธ์ในสนาม แต้มสำคัญและสถิติที่ยังสวยงาม

แม้ต้องเล่น 10 คนในช่วงสุดท้าย แต่เบติสยังคงสามารถรักษาผลเสมอไว้ได้ เกมจบลงด้วยสกอร์ 1-1 โดยก่อนหน้านี้ คิโรน่าเป็นฝ่ายขึ้นนำก่อนจากประตูของ วลาดิสลาฟ วานัต ในครึ่งแรก ก่อนที่วาเลนติน โกเมซ จะยิงตีเสมอให้เบติสในช่วง 15 นาทีสุดท้ายของเกม

ผลเสมอในบ้านอาจดูไม่น่าประทับใจในบางมุม แต่ในภาพรวม มันช่วยให้เบติส:

• รั้งอันดับที่ 5 ในตารางลาลีกาหลังผ่านไป 13 นัด
  
• ยืดสถิติไร้พ่ายรวมทุกรายการเป็น 5 นัดติดต่อกัน
  

สำหรับทีมที่กำลังลุ้นพื้นที่ยุโรป การรักษาความต่อเนื่องสำคัญไม่แพ้การชนะในบางนัด และเกมนี้ก็นับว่าเป็นหนึ่งในผลการแข่งขันที่ “เสียหายไม่มาก” แม้จะมีดราม่าช่วงท้ายเกมก็ตาม

ใบแดงที่มีราคาแพง พลาดดาร์บี้แมตช์กับเซบีย่า

อย่างไรก็ตาม ผลกระทบจากใบแดงของอันโตนี่ไม่ได้จบลงแค่ในเกมเจอกับคิโรน่า เพราะโทษแบนจากใบแดงนี้จะทำให้เขาต้องชวดลงเล่นในหนึ่งในเกมที่สำคัญที่สุดของฤดูกาลสำหรับแฟนเบติส นั่นคือศึก ดาร์บี้แห่งอันดาลูเซีย กับเซบีย่า

เกมดาร์บี้ระหว่างเบติสกับเซบีย่าเป็นหนึ่งในแมตช์ที่ดุเดือดที่สุดในสเปน เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ ความตึงเครียด และอารมณ์ของแฟนบอลทั้งสองฝั่ง การขาดหายไปของอันโตนี่ในเกมนี้จึงถือเป็น “ข่าวร้าย” ของ มานูเอล เปเยกรินี่ โดยแท้

ที่น่าเสียดายยิ่งกว่านั้นคือ อันโตนี่เคยมีส่วนร่วมในชัยชนะ 2-1 ของเบติสเหนือเซบีย่าเมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ซึ่งเป็นชัยชนะครั้งประวัติศาสตร์ เพราะ:

• เป็นการชนะเซบีย่าครั้งแรกในลีกในรอบ 7 ปี
  
• เป็นการหยุดสถิติไม่ชนะดาร์บี้ 12 นัดติดต่อกันนับจากปี 2022
  

การไม่มีเขาในเกมสำคัญเช่นนี้จึงเป็นความเสียหายในเชิงแท็กติกและจิตวิทยาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เส้นทางของอันโตนี่ในสีเสื้อเบติส จากยืมตัวสู่การย้ายถาวร

อันโตนี่ย้ายจากแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด มาร่วมทีมเรอัล เบติสครั้งแรกในรูปแบบยืมตัวเมื่อเดือนมกราคม ก่อนที่ในช่วงตลาดหน้าร้อน เขาจะตัดสินใจย้ายถาวรกลับสเปนในวันเดดไลน์ของตลาดซื้อขาย เป็นการเริ่มต้นใหม่หลังช่วงเวลาที่ไม่ง่ายในอังกฤษ

ในสีเสื้อเบติส เขาฟื้นฟอร์มได้อย่างชัดเจน สถิติของเขา:

• ลงสนามให้เบติส 38 นัด
  
• ยิง 15 ประตู
  
• แอสซิสต์ 7 ครั้ง
  

ผลงานเหล่านี้ทำให้เขากลายเป็นหนึ่งในคีย์แมนเกมรุกของทีมอย่างรวดเร็ว แฟนบอลชื่นชอบเขาทั้งในด้านเทคนิค ความกล้าเล่น และความทุ่มเทในเกมรุก

ใบแดงในเกมนี้จึงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขา แต่อย่างน้อยการตอบสนองของแฟนบอลที่เลือกจะ “ให้อภัยและให้กำลังใจ” มากกว่าตัดสินเขาจากจังหวะเดียว ก็ช่วยให้เส้นทางของเขาในเบติสยังคงมีพื้นที่ให้เติบโตต่อไป

ใบแดงที่สี่ในอาชีพ นักเตะที่เล่นด้วยความเสี่ยงสูง

การถูกไล่ออกครั้งนี้นับเป็นใบแดงใบที่สี่ในอาชีพของอันโตนี่ และเป็นครั้งที่สองกับเบติส อีกครั้งที่จำได้คือใบแดงตรงในช่วงทดเวลาเกมกับเกตาเฟ่เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ซึ่งตอนนั้นเขาโดนวิจารณ์พอสมควร

อย่างไรก็ตาม สไตล์การเล่นของเขาเป็นแบบ “เสี่ยงเพื่อสร้างความแตกต่าง” ชอบเลี้ยงจี้ ใส่ท่าทางลูกเล่น และพยายามจบสกอร์ด้วยวิธีที่สร้างสรรค์ ไม่แปลกที่บางครั้งความเสี่ยงนั้นจะกลายเป็นความผิดพลาดรุนแรงโดยไม่ตั้งใจ

สำหรับนักเตะประเภทนี้ สิ่งสำคัญคือการเรียนรู้จากทุกใบแดง เพื่อให้รู้ขีดจำกัดของตัวเองและรู้ว่าจังหวะไหนควรเสี่ยง จังหวะไหนควรเล่นเซฟ เพื่อไม่ให้ทำร้ายทีมในช่วงเวลาสำคัญ

บทเรียนของอันโตนี่ ฟุตบอลไม่ใช่แค่การโชว์แอ็กrobat แต่คือความรับผิดชอบต่อทีม

จังหวะโอเวอร์เฮดคิกของอันโตนี่ในเกมนี้สะท้อนสิ่งหนึ่งได้ชัด คือเขายังเป็นนักเตะที่อยากสร้างจังหวะพิเศษ แม้เกมใกล้จบ แต่ความพยายามนั้นกลับลงเอยด้วยการทำฟาวล์อันตรายจนโดนไล่ออก

อย่างไรก็ตาม การที่เขารีบขอโทษแฟนบอล ยอมรับผลของการตัดสิน ไม่แสดงอาการเถียงหรือไม่พอใจกรรมการ แสดงให้เห็นถึงความเป็นมืออาชีพและความรับผิดชอบที่เติบโตขึ้นจากอดีต

เขาคงรู้ดีว่า เหตุการณ์นี้จะทำให้เขาถูกวิจารณ์ทั้งในสื่อและห้องประชุมทีม แต่การได้รับเสียงปรบมือจากแฟน ๆ ขณะเดินออกจากสนามคือสัญญาณว่า ฐานแฟนบอลยังคงอยู่ข้างเขา ตราบเท่าที่เขาเรียนรู้จากความผิดพลาดและกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม

ชมจังหวะโอเวอร์เฮดคิกของอันโตนี่แล้วอยากลุ้นเกมมัน ๆ แบบมีอะไรติดปลายทาง ลองเลือกเชียร์ทีมที่ชอบผ่าน ufabet เว็บตรง เว็บเดิมพันกีฬาที่เล่นง่าย ราคาดี ระบบไวถูกใจสายบอล เชียร์ฟุตบอลให้มันส์ขึ้นอีกขั้น ลุ้นผลสด ๆ และรับประสบการณ์ระดับมืออาชีพไปพร้อมกันกับคุณทุกแมตช์!

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถูกบังคับให้เข้าแทรกแซงเมื่อแฟนบอล Leeds โกรธจัดพยายามเผชิญหน้ากับดาเนียล ฟาร์เคในซุ้มม้านั่งสำรอง

ภาพความตึงเครียดที่เอลลันด์ โร้ดเมื่อวันอาทิตย์ กลายเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในสัปดาห์ของพรีเมียร์ลีก เมื่อแฟนบอล Leeds ยูไนเต็ด รายหนึ่งซึ่งมีท่าทีคุกรุ่นและไม่พอใจอย่างหนัก เดินตรงเข้าหาแดเนียล ฟาร์เค เฮดโค้ชของทีม ถึงบริเวณซุ้มม้านั่งสำรอง ส่งผลให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต้องรีบเข้าควบคุมสถานการณ์อย่างเร่งด่วน ก่อนที่จะบานปลายไปมากกว่านี้

เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นในเกมที่ลีดส์พ่ายคาบ้านให้กับแอสตัน วิลล่า 2-1 ซึ่งเป็นความพ่ายแพ้ครั้งที่ 7 ของฤดูกาล และเป็นการแพ้ติดต่อกันถึง 3 นัด ทำให้บรรยากาศภายในสนามเต็มไปด้วยความโกรธ ความผิดหวัง และภาวะเครียดสะสมจากผลงานของทีมที่ตกลงอย่างน่าเป็นห่วง

ความกดดันที่สั่งสม และวันหนึ่งมันก็ปะทุ

ลีดส์ ยูไนเต็ดเริ่มฤดูกาลด้วยความคาดหวังสูง แม้จะเพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมาจากแชมเปี้ยนชิพ แต่ฐานแฟนบอลที่เหนียวแน่นและประวัติศาสตร์อันเข้มข้นทำให้พวกเขาคาดหวังว่าทีมจะต่อสู้เพื่ออยู่รอดได้แบบไม่ยากนัก ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ผลงานของทีมกลับสวนทางกับความคาดหวัง

ความพ่ายแพ้ต่อวิลล่าไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจในตัวมันเอง แต่ปัญหาคือ “รูปแบบที่แพ้”
ลีดส์เปิดเกมได้ดี ยิงนำ 1-0 แต่ทีมกลับปล่อยให้มอร์แกน โรเจอร์สทำสองประตูในช่วงเวลาสำคัญ เปลี่ยนโมเมนตัมทั้งหมดของเกม และทำให้แฟนบอลเริ่มระเบิดอารมณ์อย่างชัดเจนในครึ่งหลัง

เสียงตะโกนจากอัฒจันทร์ — โดยเฉพาะจากโซน South Stand — เริ่มดังกว่าเดิมทันทีที่เกมกลับมาเสมอ 1-1 หลายคนตะโกนเรียกร้องให้ฟาร์เคทำการเปลี่ยนตัว พร้อมตะโกนชื่อ “Daniel James” และ “Willy Gnonto” อย่างต่อเนื่อง เหมือนต้องการส่งสัญญาณแจ้งเตือนโค้ชว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อกอบกู้สถานการณ์

ฟาร์เคยังคงนิ่ง แต่แฟนบอลบางรายไม่คงความเยือกเย็นแบบเขา…

 เหตุการณ์นาทีเดือด แฟนรายหนึ่งตรงเข้าใกล้ซุ้มโค้ช

ในช่วงที่เกมกำลังดุเดือด เสียงเชียร์ผสมเสียงบ่นดังระงมอยู่ในสนาม แฟนบอลลีดส์รายหนึ่งสวมผ้าพันคอสีเหลือง ขาว น้ำเงิน เดินลงจากอัฒจันทร์และตรงไปยังพื้นที่เทคนิคัลของทีมอย่างจงใจ การกระทำที่ชัดเจนว่าไม่ใช่แค่จะด่าหรือส่งเสียง แต่คือการ “เข้าถึงตัว” โค้ช

เขาเดินเข้าไปจนเหลือระยะเพียงไม่กี่เมตรจากฟาร์เคและสตาฟฟ์ทีม ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ผู้ชมทั่วไปไม่มีสิทธิ์เหยียบย่าง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำสนามจึงรีบพุ่งเข้าไปดักหน้าก่อนที่จะเกิดอะไรที่ควบคุมไม่ได้ พวกเขาเข้าล็อกตัวแฟนบอลรายนี้ และนำตัวออกจากพื้นที่อย่างรวดเร็ว ขณะที่สตาฟฟ์ของลีดส์และผู้ชมบางคนมองเหตุการณ์ด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

ต่อมาเขาถูกคุมตัวออกจากสนามทันที ตามระเบียบของพรีเมียร์ลีก

ภาพสะท้อนของความตึงเครียดในสโมสร

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เอลลันด์ โร้ดเกิดเหตุการณ์ในลักษณะนี้ ย้อนกลับไปปี 2023 มีผู้บุกรุกสนามไปผลัก เอ็ดดี้ ฮาว ผู้จัดการทีมนิวคาสเซิล ทำให้เขาถูกจับและถูกตัดสินจำคุก 3 เดือน

เหตุการณ์ล่าสุดอาจไม่ได้เกิดการทำร้ายร่างกาย แต่เจตนาที่จะเข้าใกล้โค้ชก็ “อันตราย” พอแล้ว ที่สำคัญมันสะท้อนภาพความกดดันที่กำลังก่อตัวอย่างหนักในแฟนบอลลีดส์ที่ถูกคาดหวังให้สนับสนุนทีมที่พยายามเอาตัวรอดจากโซนตกชั้น

ฟาร์เคปฏิเสธจะโฟกัสเหตุการณ์ “ผมไม่ได้เห็น”

หลังเกม ฟาร์เคถูกถามถึงเหตุการณ์ดังกล่าว แต่เจ้าตัวยืนยันว่าไม่ได้เห็นเหตุการณ์ตรง ๆ:

“ผมไม่ได้เห็นมัน”

แต่เขารู้ดีว่าบรรยากาศกำลังเดือด เขาไม่ซ่อนความเข้าใจต่อแฟนบอล:

“ผมเข้าใจความโกรธและความผิดหวังของแฟน ๆ เราอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ควรอยู่ ผลงานไม่ดีพอ และพวกเขามีสิทธิ์ที่จะผิดหวัง”

ฟาร์เคพยายามรักษาความใจเย็นและไม่เติมเชื้อไฟลงไปในสถานการณ์ที่ร้อนแรงอยู่แล้ว พร้อมชื่นชมทัศนคติของลูกทีมว่า “พยายามอย่างมาก” แม้ผลลัพธ์จะไม่เป็นใจ

ความกดดันที่แบกรับอยู่เหนือหัวและยังต้องเดินต่อ

เมื่อถูกถามว่ารู้สึกว่าตนตกอยู่ภายใต้แรงกดดันหรือไม่ ฟาร์เคตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า:

“ตั้งแต่ก้าวแรกที่คุณเข้ามาเป็นผู้จัดการลีดส์ ยูไนเต็ด คุณก็อยู่ภายใต้แรงกดดันแล้ว…มันเป็นเรื่องปกติ”

เขาพูดอย่างหนักแน่นว่าแรงกดดันไม่ใช่เรื่องที่ทำให้เขาหวั่นไหว เพราะ “ฟุตบอลระดับนี้ถ้ารับแรงกดดันไม่ได้ ก็ไม่ควรอยู่ในสนาม”

ท่าทีของฟาร์เคแสดงให้เห็นถึงความเป็นมืออาชีพ เขามองไปข้างหน้า ไม่จมกับคำวิจารณ์ ไม่หวั่นไหวต่อเสียงโห่และการเรียกร้องต่าง ๆ

แต่สิ่งที่แฟนบอลต้องการไม่ใช่คำพูด — คือผลลัพธ์ในสนาม

ปัญหาของลีดส์ในเชิงแท็กติก ดีพอจะสู้ แต่ดีไม่พอจะชนะ

ฟาร์เคยืนยันว่าเขา “ไม่ค่อยมีอะไรให้ตำหนิทีม” ในเกมนี้ เพราะลูกทีมพยายามอย่างหนัก สร้างโอกาสได้ และเล่นอย่างมีความมั่นใจช่วงต้นเกม

แต่ปัญหาชัดเจนคือใน “ช่วงเวลาสำคัญ” ทีมทำผิดพลาดไม่ควรเกิดขึ้น:

• ไม่คมพอในการจบสกอร์
  
• เสียสมาธิในจังหวะสำคัญ
  
• เกมรับหลวมเวลาถูกกดดัน
  
• ปล่อยให้วิลล่าเข้าพื้นที่อันตรายมากเกินไป
  

โรเจอร์สของวิลล่าก็ทำให้เห็นว่าโอกาสเพียงไม่กี่ครั้งสามารถกลายเป็นสองประตูได้ หากคู่แข่งเฉียบคม โดยเฉพาะเมื่อเจอกับทีมที่กำลังเสียความมั่นใจอย่างลีดส์

ตารางแข่งข้างหน้า บททดสอบที่โหดที่สุดของฤดูกาล

สิ่งที่ทำให้สถานการณ์ของลีดส์ยิ่งวิกฤติคือ “คู่แข่งนัดต่อไป”
ฟาร์เคต้องพาทีมเจอกับ:

• แมนเชสเตอร์ ซิตี้
  
• เชลซี
  
• ลิเวอร์พูล
  

สามทีมยักษ์ใหญ่ระดับหัวตารางที่มีฟอร์มร้อนแรงและขุมกำลังที่แข็งแกร่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด หากลีดส์ไม่เร่งปรับปรุงข้อผิดพลาด ทีมอาจจมโซนตกชั้นลึกกว่านี้จนยากจะพลิกสถานการณ์กลับมา

บทสรุป  เกมนี้คือสัญญาณเตือนที่ดังที่สุด

เหตุการณ์แฟนบอลพยายามเข้าหาฟาร์เคไม่ใช่เพียงเรื่องความปลอดภัย แต่สะท้อนปัญหาที่ฝังรากลึกในลีดส์ ยูไนเต็ดตอนนี้:

• ผลงานไม่เป็นไปตามคาด
  
• แรงกดดันสะสม
  
• ความเชื่อมั่นของแฟนลดลง
  
• ความผิดหวังพุ่งถึงขีดสุด
  

ฟาร์เคยังคงมีความเชื่อว่าทีมสามารถแข่งขันในพรีเมียร์ลีกได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นที่เอลลันด์ โร้ดคือสัญญาณเตือนชัดเจนว่า เขาและลูกทีมต้อง “เปลี่ยนแปลงแบบเร่งด่วน” ก่อนที่เสียงโกรธในสนามจะกลายเป็นความเสียหายที่ควบคุมไม่ได้

เกมดราม่าเข้มข้นแบบนี้ยิ่งช่วยเพิ่มอารมณ์ฟุตบอลให้มันส์ยิ่งขึ้น ลองเชียร์ไปพร้อมกับลุ้นผลแบบสด ๆ ผ่าน ufabet เว็บตรง ที่ให้ราคาดี ระบบไว และปลอดภัยสุดในปีนี้ ลุ้นสนุก ได้เงินจริง ตัวเลือกของแฟนบอลไทยที่ไว้วางใจมากที่สุด!

ชัยชนะ 1-0 ของ Sunderland u21 เหนือ Sporting u23

ชัยชนะ 1-0 ของ Sunderland u21 เหนือ Sporting u23 อาจดูเป็นผลการแข่งขันที่สูสีจากสกอร์บนกระดาน แต่หากมองลึกลงไปถึงรูปเกมที่เกิดขึ้นตลอด 90 นาที จะเห็นได้อย่างชัดเจนว่า เด็กแมวดำควบคุมจังหวะและสร้างโอกาสได้เหนือกว่าอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะการกลับมาลงสนามของ Romaine Mundle ปีกดาวรุ่งที่เพิ่งฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ และระเบิดฟอร์มแบบ “คัมแบ็กพร้อมระเบิดสนาม” ช่วยพาทีมเก็บ 3 แต้มในศึก Premier League International Cup ได้สำเร็จ

นอกจากประตูชัยแล้ว ฟอร์มโดยรวมของเขาในแมตช์นี้ยังเป็นการแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า Mundle พร้อมกลับมาเป็นตัวเลือกหลักของทีมชุดใหญ่ในอนาคตอันใกล้ หลังจากหายหน้าไปพักใหญ่จากปัญหาอาการบาดเจ็บที่ทำให้แฟนบอลหลายคนกังวลว่าฟอร์มของเขาจะตกลงหรือไม่

เรามาดูการวิเคราะห์ฟอร์มและคะแนนนักเตะทุกคนจากมุมมองของ Andy Tomlinson ตามต้นฉบับ พร้อมการขยายความเพื่อให้เห็นภาพและคุณค่าการเล่นของแต่ละคนชัดเจนยิ่งขึ้น

ผู้รักษาประตู

Blondy Nna Noukeu — 5/10

เกมนี้แทบไม่ได้ทดสอบอะไรเขามากนัก Sunderland เป็นฝ่ายครองบอลและกดดันฝั่ง Sporting อยู่เกือบตลอด ทำให้ Noukeu แทบไม่มีช็อตสำคัญให้เซฟ สิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดกับ “งาน” คือจังหวะที่เขาจ่ายบอลพลาดจนคู่แข่งเกือบฉวยโอกาสได้ แต่โชคดีที่ผู้เล่น Sporting ยิงหลุดกรอบไปแบบไม่ได้ลุ้น

ถึงแม้ผลลัพธ์จะไม่เสียประตู แต่เป็นสัญญาณเตือนว่าการออกบอลของเขายังต้องปรับปรุง หากต้องการก้าวขึ้นไปอยู่ในระดับทีมชุดใหญ่ในอนาคต

แนวรับ

Finlay Holcroft — 6/10

แบ็กขวาของทีมเล่นด้วยความนิ่ง เข้าใจจังหวะเกมดี แม้จะไม่มีจังหวะเติมเกมรุกหวือหวาแบบฝั่งซ้าย แต่ Holcroft ก็ทำหน้าที่พื้นฐานได้ดีเยี่ยม ไม่เปิดพื้นที่หลังให้คู่แข่งโจมตี เป็นฟอร์มที่เรียบง่ายแต่มีประสิทธิภาพ

Ben Kindon — 6/10

เกมที่เงียบและสบายสำหรับเขา ไม่มีจังหวะกดดันหนักจากผู้เล่น Sporting แต่ทุกครั้งที่มีบอล เขาแสดงให้เห็นถึงความเยือกเย็น จ่ายบอลแม่น มีวินัยสูง

Leo Hjelde — 6/10

กลับมาลงสนามเป็นครั้งแรกหลังบาดเจ็บ ฟอร์มถือว่าน่าพอใจ ไม่มีความผิดพลาด ปิดพื้นที่ได้ดี จังหวะแท็คเกิลสไลด์สกัดบอลออกเส้นหลังเป็นหนึ่งในช็อตที่โดดเด่นที่สุดของเขา

Dennis Cirkin — 9/10

โดดเด่นที่สุดในแนวรับแบบเต็มคะแนน นี่คือ Cirkin เวอร์ชันที่แฟนบอลอยากเห็น—มั่นใจ เติมเกมบุกสวย ทำงานประสานกับ Mundle ทางกราบซ้ายได้ดีมาก ทั้งเลี้ยงตัดเข้ากลาง วางบอลแม่น และสร้างโอกาสสำคัญให้เพื่อนร่วมทีมถึงสองครั้ง

เกมนี้เขาเล่นเหมือนแบ็กซ้ายระดับพรีเมียร์ลีก ไม่ใช่แค่ระดับ u21 และถ้าเขายังรักษาฟอร์มนี้ไว้ได้ การกลับไปทวงตำแหน่งในทีมชุดใหญ่คงไม่ใช่เรื่องไกลเกินเอื้อม

กองกลาง

Jaydon Jones — 8/10

หนึ่งในผู้เล่นที่คุมจังหวะเกมได้ยอดเยี่ยมที่สุดของคืนนี้ Jones เล่นด้วยความมั่นใจ จ่ายบอลเนียนตา แถมมีจังหวะแทงทะลุช่องให้ Waters อย่างงดงามในครึ่งแรก น่าเสียดายที่ไม่กลายเป็นประตู

Ben Middlemas (กัปตันทีม) — 8/10

หัวใจของแดนกลางที่แท้จริง ทุกจังหวะเกมรุกผ่านเขาแทบทั้งหมด ทั้งการคุมจังหวะ การจ่ายบอล การอ่านเกม และการเคลื่อนที่ทำลายไลน์คู่แข่ง

แถมเป็นคนทำแอสซิสต์ในประตูชัยอีกด้วย—จ่ายคืนให้ Mundle ก่อนปีกของทีมจะหลอกยิงแล้วซัดเสียบมุมอย่างเฉียบขาด

Middlemas แสดงให้เห็นว่าความเป็นผู้นำไม่จำเป็นต้องมาพร้อมเสียงดัง แต่คือความสามารถในการขับเคลื่อนทีมได้ด้วยฟอร์มการเล่น

แนวรุก

Romaine Mundle — 9/10 (Man of the Match)

การกลับมาของเขา “โหดกว่าที่ใครคิด”
ตั้งแต่แตะบอลครั้งแรกก็ทำให้เห็นว่าเขาคือผู้เล่นที่สร้างความแตกต่างได้แบบทันตา

สปีดดี ทักษะดี จังหวะจบสกอร์คม
แถมมีการยิงหลายครั้งที่เกือบเป็นประตู แต่สุดท้ายก็ทำได้หนึ่งลูกจากการประสานงานกับ Middlemas

ความมั่นใจ ความกล้าลากจี้ ความเร็ว และการอ่านเกมของเขา—ทั้งหมดนี้ยืนยันว่าเขาพร้อมกลับมาเป็นตัวหลักของสโมสร

นอกจากนี้ ความเฉียบพลันของเขายังสร้างปัญหาให้กองหลัง Sporting จนตั้งเกมไม่ติด เป็นฟอร์มที่ “เด่นระดับทีมชุดใหญ่” ชัดเจน

Harrison Jones — 8/10

เป็นเบอร์ 10 ที่ทำงานหนัก เชื่อมเกมดี ใช้ร่างกายบังบอลและหมุนตัวหลุดจากการประกบได้หลายครั้ง จังหวะยิงด้วยปลายเท้าหลังพักครึ่งน่าจะเป็นประตูแบบหวุดหวิด

Timur Tutierov — 7/10

ดูไม่ค่อยเข้าที่ในช่วงต้นเพราะต้องเล่นฝั่งขวาเพื่อเปิดทางให้ Mundle แต่ก็ยังสร้างปัญหาให้คู่แข่งด้วยการเลี้ยงลุยและความเร็ว จังหวะที่ได้ยิงจากการจ่ายของ Mundle นั้นควรจะเป็นประตูอย่างยิ่ง

Jake Waters — 7/10

กองหน้าที่เล่นเพื่อทีมมากกว่าตัวเอง เก็บบอลดี เคลื่อนที่ฉลาด น่าเสียดายที่มีโอกาสทอง 2 ครั้งจาก Cirkin แต่ยังจบไม่ได้

ตัวสำรอง

Joe Neild — 6/10

ลงมาครึ่งหลังก็ประสานงานกับเพื่อนได้ทันที ไม่มีข้อผิดพลาด

Ethan Moore — 6/10

เพิ่มความดุดันทางริมเส้นขวา มีความเร็วและสับขาหลอกสร้างความลำบากให้ฟูลแบ็ก Sporting

Felix Scott — 6/10

เล่นเป็น False 9 ได้ดี ควบคุมบอลในพื้นที่แคบดีมาก แม้ไม่มีโอกาสยิงชัด ๆ แต่ขู่แนวรับได้ตลอด

Man of the Match: Romaine Mundle

แม้ Cirkin และ Middlemas จะโชว์ฟอร์มเด่นมาก แต่คืนนี้ไม่มีใครเทียบ Mundle ได้เลย การกลับมาหลังอาการบาดเจ็บพร้อมยิงประตูแบบเหนือชั้น ทำให้เขาคือผู้เล่นที่ขับเคลื่อนเกมรุกของ Sunderland u21 แบบเต็มร้อยถ้าอยากลุ้นฟุตบอลมัน ๆ แบบสดทุกจังหวะ ลองสัมผัสประสบการณ์ใหม่ผ่าน แทงบอล ยูฟ่าเบท สนุกครบทุกคู่แบบไร้สะดุด เพราะทุกเกมใหญ่ ยิ่งสนุกเมื่อคุณได้มีส่วนร่วมค่ะ!

“หวังว่าเรื่องราวของ เรจิส เลอ บริส ซันเดอร์แลนด์จะยังคงมีบทอีกมากมายให้เปิดเผย!” ฟิล เวสต์ เขียน

โลกฟุตบอลพรีเมียร์ลีกในปัจจุบันเต็มไปด้วยความกดดัน เงินทุนมหาศาล ความคาดหวังที่สูงลิบ และการแข่งขันเชิงภาพลักษณ์ที่มีผลต่อทีมแทบทุกด้าน ผู้จัดการทีมยุคใหม่นั้นไม่ได้เป็นแค่คนคุมแท็กติกอีกต่อไป แต่ต้องเป็น “ผู้นำยุคใหม่” ที่สามารถสวมบทบาทหลากหลายได้พร้อมกัน ไม่ว่าจะเป็นนักปรัชญา นักจูงใจ นักการทูตผู้ประสานความต่างของผู้เล่นจากหลายวัฒนธรรม ผู้วางกลยุทธ์ ผู้สร้างเอกลักษณ์ทีม ไปจนถึงผู้จัดการความรู้สึกของแฟนบอลนับแสน เรจิส เลอ บริส ซันเดอร์แลนด์

ดังนั้นการจะยืนหยัดในเวทีพรีเมียร์ลีกอย่างสง่างามได้ ผู้จัดการทีมนั้นต้องมีวุฒิภาวะ ความเข้าใจมนุษย์ ความสามารถด้านฟุตบอล และความนิ่งมากพอที่จะรับมือกับโลกที่หมุนเร็วเหนือจินตนาการ

แต่ในขณะที่โค้ชระดับท็อปหลายราย เช่น Pep Guardiola หรือ Mikel Arteta เลือกใช้สไตล์การคุมทีมแบบละครเวที เต็มไปด้วยอารมณ์ บทพูดเฉียบคม และสัญลักษณ์ทางพลังงานมากมาย โค้ชของซันเดอร์แลนด์กลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง และนี่คือสิ่งที่ทำให้ Régis Le Bris โดดเด่นแบบหาใครเทียบไม่ได้

โค้ชชาวฝรั่งเศสผู้เปลี่ยนภาพจำ “ผู้จัดการทีมซันเดอร์แลนด์” ไปอย่างสิ้นเชิง

ตั้งแต่ Le Bris ก้าวเข้ามาคุมทีมในซัมเมอร์ปี 2024 สิ่งแรกที่แฟนบอลรู้สึกคือ “นี่ไม่ใช่โค้ชแบบที่ซันเดอร์แลนด์เคยมี”

ไม่ใช่คนประเภทตะโกนลั่นสนาม
ไม่ใช่สไตล์ดุดันแบบ Peter Reid
ไม่ใช่ตัวละครฮาร์ดคอร์แบบ Roy Keane
ไม่ใช่นักรบพร้อมชนทุกสถานการณ์แบบ Sam Allardyce

เขาคือความนิ่ง เสน่ห์ความเรียบง่าย ความลุ่มลึก และความเป็นผู้นำที่สงบแต่หนักแน่น

Le Bris คือ “หัวใจของยุคสมัยใหม่” อย่างแท้จริง เพราะเขาผสมผสานคุณสมบัติของโค้ชยุคใหม่เข้ากับความเข้าใจในฟุตบอลเชิงสร้างสรรค์ได้อย่างลงตัว

บุคลิกของเขามีทั้งความเป็น:

• นักคิด
  
• นักยุทธศาสตร์
  
• นักจิตวิทยา
  
• ผู้ประสานงานความหลากหลาย
  
• ผู้สร้างแนวทางฟุตบอลระยะยาว
  
• และผู้นำที่ได้รับความเคารพโดยไม่ต้องใช้เสียงดัง
  

ความสามารถเหล่านี้คือเหตุผลที่ซันเดอร์แลนด์ในยุคของเขา “เป็นมากกว่าทีมที่เลื่อนชั้นขึ้นมา” แต่กลายเป็นทีมที่มีโครงสร้าง บอลมีระบบ และมีวิสัยทัศน์ในระดับเดียวกับสโมสรที่อยู่บนจุดสูงสุดของประเทศ

เขาเปลี่ยนสิ่งที่เคยเป็น “สูตรสำเร็จ” ของซันเดอร์แลนด์ ไปตลอดกาล

ก่อนยุค Le Bris ความเชื่อหลักของแฟนบอลและสโมสรคือ ซันเดอร์แลนด์ต้องมีผู้จัดการทีมที่แข็งแกร่งตรงไปตรงมา ใช้ไฟในใจและพลังฮึกเหิมเป็นเครื่องนำทาง ทีมสามารถสำเร็จได้ด้วยความขยันลุยและแรงกระตุ้น

Peter Reid – ผู้ปลุกไฟนักสู้
Roy Keane – ผู้นำคาแรคเตอร์จัดจ้าน
Sam Allardyce – ผู้สร้างทีมที่แข็งแกร่งแบบ “เอาตัวรอดได้ทุกสนาม”

แต่ Le Bris แสดงให้เห็นว่า “ซันเดอร์แลนด์ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้นเสมอไป”

เขาทำให้แฟนบอลเห็นว่า ทีมสามารถประสบความสำเร็จได้ด้วยการยึดระบบ เน้นความละเอียดในแท็กติก การเคลื่อนที่ที่เชื่อมโยงกัน การปรับตัวต่อสถานการณ์ และการใช้ความคิดเหนืออารมณ์

จากทีมที่ต้องลุยแหลก → กลายเป็นทีมที่เล่นฟุตบอลแบบฉลาดและทันสมัยที่สุดทีมหนึ่งในลีก

ซันเดอร์แลนด์ของ Le Bris ไม่ได้แข็งแกร่งเพราะแรงกระตุ้นเพียงอย่างเดียว แต่แข็งแกร่งเพราะ “โครงสร้างการเล่น” ที่เขาวางไว้อย่างลึกซึ้ง

จุดเด่นที่เห็นได้ชัด:

• ความหลากหลายของนักเตะที่เล่นได้หลายตำแหน่ง
  
• ความลื่นไหลในการปรับรูปแบบเกมตามคู่แข่ง
  
• ความเป็นหนึ่งเดียวของผู้เล่นแม้จะมาจากพื้นหลังต่างกัน
  
• ความสมดุลระหว่างแท็กติกเกมบุกและเกมรับ
  
• การตัดสินใจในพื้นที่อันตรายที่ลดความเสี่ยงลงอย่างมาก
  

ซันเดอร์แลนด์ไม่ใช่ทีมที่ตั้งใจ “สร้างความวุ่นวายเพื่อสร้างโอกาส” แต่เป็นทีมที่สร้าง “ความได้เปรียบเชิงพื้นที่และความได้เปรียบเชิงจำนวน” อย่างมีระบบแบบที่ทีมใหญ่ทำกัน

ผู้เล่นยอมรับ – สนับสนุน – และเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

หนึ่งในสัญญาณสำคัญที่บอกว่าโค้ช “ใช่” สำหรับทีมคือ ความรู้สึกของแฟนบอลและผู้เล่นที่มองเห็นว่า

“ผู้จัดการทีมคนนี้…พวกเขาเชื่อฟังอย่างเต็มที่”

Le Bris มีสิ่งนี้อย่างชัดเจน
ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับผู้เล่นนั้นเต็มไปด้วยความเคารพและความเข้าใจทั้งสองฝ่าย

เขาไม่ใช่โค้ชที่ต้องแสดงความดุดันเพื่อให้ทีมทำงาน
เขาเป็นโค้ชที่ผู้เล่น “อยาก” ทำงานให้เอง

ซึ่งเป็นประเภทผู้นำที่หาได้ยากในพรีเมียร์ลีกปัจจุบัน

ภาพจำที่พิเศษ: โค้ชที่ทั้งนิ่ง…แต่ทรงพลัง

แม้เขาจะไม่ใช่คนที่แสดงอารมณ์มาก แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องสื่อสาร ความนิ่งของเขากลับมี “น้ำหนัก” มากกว่าการตะโกนหรือวิ่งริมเส้นแบบโค้ชบางราย

เขายืนที่ข้างสนามด้วยการวางท่าที่มั่นคง
เขาสื่อสารด้วยภาษากายที่เรียบง่ายแต่ชัดเจน
เขาอ่านเกมได้แม่นยำ
และเขารู้ว่าต้องปรับอะไร เมื่อไหร่ อย่างไร

นี่คือผู้นำที่ไม่ต้องแสดงพลังผ่านความวุ่นวาย
แต่ผ่านความเข้าใจในสถานการณ์อย่างลึกซึ้ง

Le Bris: ผู้วางระบบฟุตบอลให้ซันเดอร์แลนด์ “เติบโตระยะยาว” ไม่ใช่แค่ฤดูกาลเดียว

หนึ่งในเหตุผลสำคัญที่เขารู้สึก “ใช่” สำหรับสโมสรคือ เขาไม่ได้มองซันเดอร์แลนด์แค่ในมุมของฤดูกาลปัจจุบัน แต่สร้างพื้นฐานสำหรับ 3–5 ปีข้างหน้า

สิ่งที่เขาทำแตกต่างคือ:

• คัดเลือกผู้เล่นที่มีความสามารถหลากหลาย
  
• ปลูกฝังกรอบความคิด “ทีมเหนือบุคคล”
  
• วางรากฐานแท็กติกที่ต่อยอดได้ยาว
  
• ใช้การฝึกซ้อมแบบเฉพาะจุดที่เน้นคุณภาพมากกว่าปริมาณ
  
• พัฒนาความเข้าใจของนักเตะต่อพื้นที่และเวลาในสนาม
  
• ทำให้สโมสรมีรูปแบบการเล่นที่ถอดแบบได้แม้เปลี่ยนผู้เล่น
  

นี่ไม่ใช่ความสำเร็จแบบฉาบฉวย
แต่เป็นโครงการระยะยาวที่สามารถยกระดับสโมสรได้จริง

การประสบความสำเร็จในพรีเมียร์ลีกไม่ใช่ “ฟลุค” แต่เป็นผลลัพธ์ของแผนที่ชัดเจน

Le Bris พาทีมเลื่อนชั้น
และปีแรกของเขาในพรีเมียร์ลีกก็ทำให้แฟนบอลทั่วอังกฤษต้องหันมามองด้วยความทึ่ง

เขาไม่ได้มาเพื่อเอาตัวรอด
แต่เพื่อ “สร้างซันเดอร์แลนด์ให้เป็นทีมที่ยืนได้ด้วยตัวเองในลีกสูงสุด”

และสิ่งที่เกิดขึ้นจนถึงตอนนี้ก็พิสูจน์ชัดว่า
เขาคือคนที่เหมาะสมกับสโมสรในยุคสมัยนี้อย่างแท้จริง

อนาคตที่ดูสดใสกว่าที่เคยมีมา

Le Bris คือโค้ชที่มีความลุ่มลึกทางแนวคิด มีความเป็นผู้ใหญ่ในบทบาท และมีวิสัยทัศน์ฟุตบอลที่นำสโมสรไปสู่พื้นที่ใหม่ ๆ ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

แฟนบอลเริ่มเชื่อว่า
“ซันเดอร์แลนด์สามารถไปได้ไกลกว่าที่เคย”

ไม่ใช่แค่การอยู่รอด
ไม่ใช่แค่การลุ้นกลางตาราง
แต่เป็นการก้าวสู่การเป็นสโมสรที่ยั่งยืนและมีอัตลักษณ์เฉพาะตัวในพรีเมียร์ลีก

และถ้าเขาได้รับเวลาและทรัพยากรมากพอ
ซันเดอร์แลนด์อาจกลายเป็นหนึ่งในโปรเจ็กต์ที่สร้างความเปลี่ยนแปลงให้วงการฟุตบอลอังกฤษในรอบหลายปี

ปิดท้ายด้วยความหวังของแฟนบอลแมวดำ

“เรื่องราวของ Le Bris และซันเดอร์แลนด์…ยังอีกยาวไกล และเต็มไปด้วยบทใหม่ที่รอเขียน”

ถ้าอยากลุ้นฟุตบอลพรีเมียร์ลีกให้ถึงอารมณ์มากขึ้นแบบสดทุกจังหวะ ลองเปิดประสบการณ์ใหม่ผ่าน แทงบอล ยูฟ่าเบท ที่พร้อมพาคุณสนุกไปพร้อมกับบอลที่คุณรักทุกนาทีค่ะ

ซันเดอร์แลนด์ ความแข็งแกร่งในกรอบเขตโทษทั้งสองฝั่ง และการโต้กลับที่รวดเร็ว อาจเป็นจุดเด่นของทีมซันเดอร์แลนด์ที่ผงาดขึ้นมาเป็นดาวซัลโวในลีกสูงสุด แต่สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ

การกลับมาสู่พรีเมียร์ลีกของ ซันเดอร์แลนด์ ในฤดูกาลนี้ ไม่ได้มีเพียงบรรยากาศความตื่นเต้นของแฟนบอลที่ได้เห็นทีมรักกลับขึ้นมาบนเวทีใหญ่เท่านั้น สิ่งที่ทำให้ทั้งสื่อและกูรูลูกหนังแทบทุกสำนักต้องหันมามองคือ “เกมรับ” ที่แน่นจนเกินความคาดหมาย ทีมที่หลายคนเคยมองว่าอาจต้องหนีตกชั้น กลายเป็นหนึ่งในทีมที่เก็บคลีนชีตได้บ่อย มีความแข็งแกร่งในลูกกลางอากาศ และสวนกลับเร็วได้อันตราย

นักวิจารณ์หลายคนยอมรับตรงกันว่า ซันเดอร์แลนด์คือหนึ่งใน “เซอร์ไพรส์ของฤดูกาล” โดยเฉพาะในด้านเกมรับที่แน่นอนเป็นรองเพียงทีมลุ้นแชมป์อย่างอาร์เซนอล แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยังมีเสียงบางส่วนตั้งข้อสงสัยว่า นี่เป็นเพียงผลลัพธ์จากการเสริมทัพดีกว่าทีมเลื่อนชั้นอื่น หรือเป็นเพียงช่วงฟอร์มดีชั่วคราวเท่านั้น

เมื่อมองผิวเผิน การตั้งคำถามเหล่านี้อาจดูสมเหตุสมผล เพราะสถิติ ค่า xGA (Expected Goals Against) ของซันเดอร์แลนด์ในแชมเปียนชิพที่ผ่านมา ก็สูงกว่าทีมเลื่อนชั้นอื่น และหลายคนก็รีบสรุปว่า เกมรับดีเพราะซื้อนักเตะเก่ง ๆ เข้ามาเท่านั้น

แต่หากมองลึกลงไปในวิธีเล่น สไตล์การตั้งรับ และแนวทางการสร้างทีม จะเห็นชัดว่า “เกมรับสุดแกร่งในวันนี้” ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญ แต่เป็นผลลัพธ์ของการเตรียมตัวอย่างมีแผนมาตั้งแต่ยังอยู่ในลีกรอง

โครงสร้างเกมรับที่วางรากฐานมาตั้งแต่แชมเปียนชิพ

หากย้อนกลับไปดูฤดูกาลที่แล้ว ซันเดอร์แลนด์ไม่ใช่ทีมที่ครองบอลเหนือคู่แข่งแบบขาดลอยเหมือนลีดส์หรือเบิร์นลีย์ ค่าเฉลี่ยครองบอลของพวกเขาอยู่ราว ๆ 49% เท่านั้น ต่ำกว่าทีมอย่างฮัลล์และวัตฟอร์ดเสียอีก

ทีมจึงจำเป็นต้อง “ฝึกป้องกันจริง” ในทุกสัปดาห์ มากกว่าจะได้เล่นเกมบุกสบาย ๆ จุดนี้เองที่กลายเป็นโรงเรียนฝึกเกมรับอย่างเป็นธรรมชาติ นักเตะต้องคุ้นเคยกับการ

• ถอยลงไปรับลึกเป็นบล็อก
  
• เติมจังหวะแท็กเกิลและดักตัดบอล
  
• เคลียร์บอลออกจากเขตโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า
  

สถิติก็ช่วยยืนยันภาพนี้ ซันเดอร์แลนด์อยู่อันดับกลาง ๆ ของลีกในแง่จำนวนแท็กเกิล อินเตอร์เซปต์ และการเคลียร์บอล แต่ที่สำคัญคือ พวกเขาทำได้ “มากกว่า” ทีมเลื่อนชั้นอย่างลีดส์และเบิร์นลีย์ในทั้งสามหมวด

กล่าวอีกแบบคือ ขณะที่บางทีมเลื่อนชั้นด้วยการครองบอลบุกใส่คู่แข่ง ซันเดอร์แลนด์กลับเติบโตด้วยการเรียนรู้วิธี “เอาตัวรอดเวลาถูกบุกใส่” ซึ่งเป็นสกิลที่สำคัญมากเมื่อขึ้นมาพรีเมียร์ลีก

เปรียบเทียบกับลีดส์และเบิร์นลีย์: ทีมที่สร้างมาเพื่อครองลีกรอง ไม่ใช่เพื่ออยู่รอดในลีกสูงสุด

เพื่อเข้าใจว่าทำไมซันเดอร์แลนด์ถึงปรับตัวในพรีเมียร์ลีกได้ดี เราต้องลองมองไปยังสองทีมคู่เลื่อนชั้นอย่าง ลีดส์ ยูไนเต็ด และ เบิร์นลีย์

ลีดส์: ครองบอลดุ แต่เกมรับพึ่งการบุกมากกว่าการป้องกันจริง

ลีดส์ภายใต้การคุมทีมของ Daniel Farke คือภาพจำของทีมที่ครองเกมในแชมเปียนชิพได้อย่างเบ็ดเสร็จ

• ครองบอลเฉลี่ยเกิน 61%
  
• ยิงประตูมากกว่าทุกทีมในลีก
  
• เข้าเขตโทษคู่แข่งมากกว่าทีมอื่นเป็นร้อยครั้ง
  

พวกเขาเล่นฟุตบอลแบบ “บุกคือการป้องกัน” ใช้การครองบอลกดคู่แข่งให้ถอย ไม่ใช่การถอยลงมาตั้งรับอย่างเป็นระบบ ทำให้สถิติด้านแท็กเกิล อินเตอร์เซปต์ และเคลียร์บอลอยู่ท้าย ๆ ของตาราง

สไตล์นี้อาจได้ผลในลีกรอง แต่เมื่อต้องเจอกับแมนฯ ซิตี้, ลิเวอร์พูล หรืออาร์เซนอล ที่สามารถตัดการเพรสและรีดประสิทธิภาพทุกจังหวะผิดพลาดได้ การขาด “ประสบการณ์ตั้งรับจริงแบบโดนกดบ่อย ๆ” กลับกลายเป็นจุดอ่อนใหญ่

ประวัติของ Farke กับนอริชก็สะท้อนภาพคล้ายกัน นั่นคือ “ยิ่งใหญ่ในลีกรอง แต่หายไปในพรีเมียร์ลีก”

เบิร์นลีย์: พึ่งฟอร์มโกลระดับสุดยอดและคู่เซ็นเตอร์ที่โดดเด่น

เบิร์นลีย์ของ Scott Parker มีจุดแข็งสำคัญอยู่ที่

• ผู้รักษาประตู James Trafford ที่เก็บคลีนชีตระดับสถิติ 30 นัด
  
• เซ็นเตอร์สองคนอย่าง CJ Egan-Riley และ Maxime Estève ที่สถิติส่วนตัวโดดเด่น
  

นี่คือทีมที่เกมรับแข็งเพราะมี “ฮีโร่รายบุคคล” มากกว่าระบบโดยรวม ทั้งยังเป็นทีมที่เน้นการครองบอลพอสมควร ซึ่งไม่ได้จำลองสถานการณ์แบบ “โดนบุกหนัก” เหมือนในพรีเมียร์ลีกจริง ๆ

ส่วนในเกมรุก พวกเขาพึ่งพาผู้เล่นที่เติบโตและสร้างชื่อในแชมเปียนชิพมาอย่างยาวนาน ซึ่งอาจไม่ได้ตอบโจทย์ลีกสูงสุดเท่าไร

ในขณะที่ลีดส์และเบิร์นลีย์สร้างทีมเพื่อ “ชนะให้มากที่สุดในลีกรอง” ซันเดอร์แลนด์กลับสร้างทีมให้ “พร้อมที่สุดสำหรับโลกที่โหดกว่าในอนาคต”

ซันเดอร์แลนด์: ทีมที่สร้างมาเพื่ออยู่รอดในพรีเมียร์ลีกตั้งแต่ยังไม่เลื่อนชั้น

จุดที่แตกต่างชัดเจนคือแนวทางการเสริมทัพและสไตล์การเล่นของซันเดอร์แลนด์ในแชมเปียนชิพ พวกเขาไม่ได้เลือกใช้กองหน้าที่ยิงกระจายเฉพาะในลีกรองเท่านั้น แต่เลือกนักเตะที่ “สกิลเหมาะกับพรีเมียร์ลีกตั้งแต่แรก”

ตัวอย่างชัดคือ Wilson Isidor ดาวซัลโวของทีมในลีกรอง ที่ไม่ได้มีโปรไฟล์เป็นเครื่องจักรยิงทีมเล็ก แต่เป็นกองหน้าที่

• เพรสซิ่งจากแดนหน้าได้ดี
  
• วิ่งหาช่องในแนวรับที่ดันสูง
  
• เล่นในจังหวะสวนกลับได้อย่างอันตราย
  

สไตล์ของเขาเหมาะมากกับการเจอแนวรับทีมพรีเมียร์ลีกที่ชอบดันไลน์สูง และเมื่อขึ้นสู่ลีกสูงสุดจริง ๆ การเปลี่ยนผ่านของ Isidor จึงแทบไม่สะดุด

ในแง่แท็กติก Régis Le Bris ก็ไม่จำเป็นต้อง “รื้อระบบใหม่ยกชุด” เหมือนที่ Farke หรือ Parker ต้องทำ เขาเพียงแค่ปรับรายละเอียดบางจุด เช่น

• เพิ่มความรัดกุมในแดนกลาง
  
• เติมผู้เล่นที่มีประสบการณ์ระดับยุโรปเข้ามาหนุน
  
• ยกระดับคุณภาพเกมป้องกันในกรอบเขตโทษของทั้งสองฝั่ง
  

เพราะแก่นของทีม — เกมรับแน่น การวิ่งสู้ตาย และการสวนกลับเร็ว — ถูกวางไว้ตั้งแต่ฤดูกาลก่อนแล้ว

การเสริมทัพเชิง “ระบบ” ไม่ใช่แค่ซื้อนักเตะดัง

หลายคนมองการมาของชื่อใหญ่ ๆ อย่าง Granit Xhaka, Reinildo, Nordi Mukiele, Omar Alderete, Bertrand Traoré หรือ Lutsharel Geertruida แล้วคิดว่า ซันเดอร์แลนด์เพียงแค่ “ทุ่มซื้อเพื่ออยู่รอด”

แต่หากดูใกล้ ๆ จะเห็นว่า ทุกคนเข้ามาเติมเต็ม “สิ่งที่ทีมมีอยู่แล้ว” มากกว่ามาเปลี่ยนดีเอ็นเอของทีม เช่น

• Xhaka เติมประสบการณ์ การคุมจังหวะ และความดุดันในแดนกลาง
  
• Mukiele และ Alderete เติมคลาสและความนิ่งในแนวรับ
  
• Reinildo เติมความแข็งแรงและการอ่านเกมทางกราบซ้าย
  
• Traoré ช่วยงานสองทางริมเส้น ทั้งเกมรุกและการช่วยแบ็ก
  

ทั้งหมดเข้ากับสไตล์ที่ทีมเล่นอยู่แล้ว คือ ตั้งรับแน่นในพื้นที่สำคัญ ดุดันในลูกกลางอากาศ และพร้อมเปิดสปีดสวนกลับทันทีเมื่อแย่งบอลได้

ดังนั้น ความสำเร็จของเกมรับในวันนี้ จึงเป็นการผสมกันระหว่าง

“ระบบที่ถูกปลูกฝังตั้งแต่แชมเปียนชิพ” + “คุณภาพของผู้เล่นใหม่ที่เข้ามาเสริมจุดแข็งเดิมให้เฉียบคมขึ้น”

ไม่ใช่แค่การใช้เงินซื้อคำว่า “อยู่รอด” อย่างที่บางคนกล่าวหา

เกมรับที่พรีเมียร์ลีกเห็นวันนี้ จริง ๆ แล้วแฟนแมวดำคุ้นตามาตั้งแต่ปีที่แล้ว

สำหรับคนดูไฮไลต์ พรีเมียร์ลีก อาจรู้สึกว่าซันเดอร์แลนด์กลายร่างเป็นทีมที่ดุดันและมีความแข็งแกร่งแบบไม่เคยเห็นมาก่อน แต่สำหรับแฟนแมวดำที่ตามเชียร์ตั้งแต่แชมเปียนชิพ หลายสิ่งในวันนี้ไม่ใช่ของใหม่เลย

• แท็กเกิลหนัก ๆ ของ Trai Hume ในเกมสำคัญ
  
• การพุ่งบล็อกลูกยิงจนถึงวินาทีสุดท้ายของ Dan Ballard
  
• ประตูที่เกิดจากการแย่งบอลกลางสนามแล้วสวนกลับเร็วให้ Wilson Isidor หรือ Enzo Le Fée จบสกอร์
  

สิ่งเหล่านี้คือ “ซิกเนเจอร์” ที่ทีมใช้พาตัวเองเลื่อนชั้นขึ้นมา และวันนี้ก็ยังถูกนำกลับมาใช้ในพรีเมียร์ลีกแบบแทบไม่ต้องดัดแปลงมาก

เพียงแต่เมื่อยกระดับผู้เล่นบางตำแหน่งให้มีชั้นเชิงมากขึ้น ผลลัพธ์ก็ยิ่งเด่นชัด และทำให้กูรูเริ่มตั้งคำถามว่า “นี่คือปาฏิหาริย์ หรือแผนที่วางมาอย่างดี?” ซึ่งคำตอบชัดเจนว่า เป็นอย่างหลัง

มุมมองต่อคำวิจารณ์: สถิติ xGA สูงไม่ได้แปลว่าระบบรับแย่เสมอไป

เมื่อมีคนหยิบค่า xGA ของซันเดอร์แลนด์ในแชมเปียนชิพมาเทียบกับทีมเลื่อนชั้นอื่น แล้วสรุปว่า “พวกเขาเป็นทีมรับแย่ที่สุดในบรรดาสามทีม” นั่นคือการมองเพียง “ภาพนิ่ง” โดยไม่เข้าใจบริบทของสไตล์การเล่น

ในความเป็นจริง ทีมที่ต้องเจอการบุกใส่จำนวนมาก ย่อมมี xGA สูงตามธรรมชาติ ขณะที่ทีมที่ครองบอลได้เหนือคู่แข่งก็สามารถกดตัวเลขนี้ให้ต่ำลงโดยแทบไม่ต้องตั้งรับจริงจังมากนัก

สิ่งที่สำคัญกว่าคือ “ทีมตอบสนองกับสถานการณ์จริงในสนามได้ดีแค่ไหน”

• เมื่อคู่แข่งบุกใส่ พวกเขาคุมโซนได้ดีหรือไม่
  
• เมื่อลูกเปิดเข้ากรอบเขตโทษ มีคนพร้อมโหม่งเคลียร์หรือบล็อกไหม
  
• เมื่อแย่งบอลได้ สามารถเปลี่ยนจากรับเป็นรุกได้เร็วแค่ไหน
  

ซันเดอร์แลนด์แสดงให้เห็นว่าพวกเขาทำสิ่งเหล่านี้ได้เยี่ยม ทั้งจากการเล่นของผู้รักษาประตูอย่าง Robin Roefs ที่สั่งการแนวรับได้ดีเกินวัย และกองหลังอย่าง Ballard, Mukiele, Alderete ที่พร้อมทุ่มตัวบล็อกทุกจังหวะ

บทสรุป: เกมรับสุดแกร่งนี้ คือ “มาสเตอร์คลาสจากการเตรียมตัวล่วงหน้า”

เมื่อประกอบทุกชิ้นส่วนเข้าด้วยกัน เราจะเห็นว่า เกมรับของซันเดอร์แลนด์ในพรีเมียร์ลีกไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นเพราะโชคช่วย หรือเพราะการทุ่มซื้ออย่างเดียว แต่คือผลลัพธ์ของ

• การวางระบบตั้งแต่แชมเปียนชิพ
  
• การยอมรับว่าพรีเมียร์ลีกคือโลกที่ต่างออกไป และต้องฝึกตั้งแต่ยังอยู่ลีกรอง
  
• การเสริมทัพอย่างมีทิศทาง ไม่ใช่แค่การซื้อนักเตะดัง ๆ แต่เลือกคนที่เข้ากับสไตล์ทีม
  
• การคงดีเอ็นเอของการวิ่งสู้ ฟัดในทุกจังหวะ และเล่นให้ดุดันในสองกรอบเขตโทษ
  

ครั้งหน้าถ้าใครยังบอกว่าซันเดอร์แลนด์ “ซื้อทางรอด” หรือ “เกมรับดีเพราะฟลุค” ลองมองย้อนกลับไปที่วิธีที่พวกเขาเล่นในแชมเปียนชิพ แล้วคุณจะเห็นว่าความสำเร็จในวันนี้ถูกวางรากฐานมาอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อวานเรียบร้อยแล้วถ้าคุณสนุกกับการวิเคราะห์แท็กติก เกมรับเหนียว เกมสวนกลับเร็ว และอยากเพิ่มระดับความมันส์ในการเชียร์พรีเมียร์ลีก ลองเปิดอีกมิติของการชมฟุตบอลไปพร้อมกับการลุ้นผลแบบเรียลไทม์ผ่าน แทงบอล ยูฟ่าเบท ที่พร้อมพาคุณอินกับทุกจังหวะในสนามมากกว่าที่เคย

มีข่าวลือออนไลน์ว่า Arthur Masuaku อาจพิจารณาทางเลือกของเขาในเดือนมกราคม ซันเดอร์แลนด์ควรทำอย่างไรกับเขา?

การมาถึงของผู้เล่นมากประสบการณ์หลายรายในช่วงซัมเมอร์ 2025 ทำให้ซันเดอร์แลนด์กลายเป็นหนึ่งในทีมที่น่าจับตาที่สุดในพรีเมียร์ลีกฤดูกาลนี้ ทว่าท่ามกลางความสำเร็จ ความลงตัว และทีมเวิร์กที่กำลังเบ่งบาน ชื่อของ Arthur Masuaku กลับเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเด็นที่ยังคงเป็นเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่

เมื่อไม่นานมานี้ สื่อในตุรกีรายงานว่า Masuaku อาจเปิดรับความเป็นไปได้ในการย้ายกลับไปสโมสรเก่าอย่าง Beşiktaş ในตลาดนักเตะเดือนมกราคม หากข่าวนี้มีมูล ซันเดอร์แลนด์ควรทำอย่างไรต่อ? ควรยื้อไว้? หรือควรปล่อยให้เขาไปหาทีมที่พร้อมให้โอกาสมากกว่า?

บทความขนาด 1,800 คำนี้จะพาคุณเจาะลึกทุกมุมมอง ตั้งแต่คุณค่าที่ Masuaku นำมาให้ทีม ไปจนถึงบริบทของสโมสร การแข่งขันภายในทีม ความต้องการในอนาคต และสิ่งที่ Régis Le Bris อาจคิดอยู่ในหัวเวลานี้

ภาพรวมของการสร้างทีมซันเดอร์แลนด์ยุคใหม่: จุดที่ Masuaku ไม่สามารถตามให้ทัน

ในซัมเมอร์ 2025 ซันเดอร์แลนด์เปลี่ยนภาพลักษณ์ไปอย่างสิ้นเชิง จากทีมที่อาศัยดาวรุ่งสู่ทีมที่ผสมผสานประสบการณ์ระดับยุโรปเข้ามาอย่างแข็งแกร่ง

ผู้เล่นอย่าง

• Granit Xhaka
  
• Reinildo
  
• Nordi Mukiele
  
• Bertrand Traoré
  
• Omar Alderete
  
• รวมถึงผู้เล่นยืมตัวคุณภาพสูงอย่าง Lutsharel Geertruida
  

ทำให้ทีมมีแกนแข็งขึ้นและเข้าใจวิธีเล่นระดับท็อปของยุโรปมากขึ้น พวกเขามีชั่วโมงบินสูง เล่นในลีกระดับสูง มีประสบการณ์เกมใหญ่แบบที่ดาวรุ่งของซันเดอร์แลนด์ก่อนหน้านี้ยังขาดอยู่

สิ่งที่เกิดขึ้นคือทีมสร้างสมดุลแปลกใหม่:

“ผสมผสานผู้เล่นอายุน้อยที่มีความทะเยอทะยาน กับผู้เล่นรุ่นใหญ่ที่มีประสบการณ์และนิสัยการเล่นแบบมืออาชีพขั้นสูง”

ผลลัพธ์คือทีมที่ทั้งวิ่งเยอะ ฉลาด และยืดหยุ่นทางแท็กติกอย่างยอดเยี่ยม

ทว่าในภาพความสำเร็จนี้ ชื่อของ Arthur Masuaku กลับไม่สามารถยืนเด่นขึ้นมาพร้อมกับเพื่อนร่วมรุ่นมากประสบการณ์คนอื่น ๆ

บทบาทที่ไม่ลงล็อก  ปัญหาที่ทำให้เขากลายเป็นคนนอกระบบ

เมื่อ Reinildo ถูกใบแดงในเกมพบแอสตัน วิลล่า โอกาสก็ถูกเปิดให้ Masuaku พิสูจน์ตัวเองอีกครั้งในฐานะตัวแทนทางฝั่งซ้ายของเกมรับ

แต่ในเกมสำคัญกับแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด เขาเจอหนึ่งในวันที่ยากที่สุดของอาชีพ แม้หลายจังหวะเขาไม่ได้รับการสนับสนุนที่ดีที่สุดจากผู้เล่นริมเส้นฝั่งเดียวกัน แต่ผลงานโดยรวมก็ยังไม่ผ่านสายตา Le Bris ผู้จัดการทีมที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดด้านแท็กติก

หลังเกมนั้น Le Bris ตัดสินใจ “เปลี่ยนจิ๊กซอว์ใหม่” โดย
• ขยับ Trai Hume จากฝั่งขวาไปยืนซ้ายชั่วคราว
• ใช้ Reinildo เป็นตัวหลักในระยะยาว
• ลดบทบาท Masuaku ไปสู่ผู้เล่นสำรองแทบถาวร

การตัดสินใจนี้ส่งสัญญาณชัดว่า Masuaku อาจไม่ใช่ “ฟันเฟือง” ที่เข้าได้กับระบบใหม่ของซันเดอร์แลนด์แม้จะมีประสบการณ์มากมาย ทั้งในเวสต์แฮมและในลีกยุโรป

สัญญาณความไม่ลงรอยและข่าวลือจากตุรกี: ควรเชื่อแค่ไหน?

แม้จะเป็นแค่รายงานจากสื่อในตุรกี แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีมูล เพราะ Masuaku เคยอยู่กับเบซิกตัส และเป็นที่ชื่นชอบของแฟนบอลในตุรกีอยู่แล้ว การกลับไปเล่นในลีกที่คุ้นเคยอาจเป็นทางออกที่เขาต้องการ

ในอีกด้านหนึ่ง การแข่งขันในตำแหน่งแบ็กซ้ายของซันเดอร์แลนด์ตอนนี้รุนแรงมาก ทั้ง Reinildo ที่ยึดตัวจริงได้ และ Trai Hume ที่สามารถขยับมาช่วยได้อยู่เสมอ

ยิ่งไปกว่านั้น Dennis Cirkin ยังอยู่ในช่วงท้ายสัญญา และไม่มีท่าทีจะต่อใหม่ ทำให้ตำแหน่งนี้กำลังเปลี่ยนผ่านอย่างชัดเจน

การเคลื่อนไหวในเดือนมกราคมอาจเป็น “จุดเริ่มต้นของการรีเฟรชระยะยาว” ของแผงหลังฝั่งซ้ายก็เป็นได้

วิเคราะห์คุณค่าของ Masuaku ต่อซันเดอร์แลนด์ในเชิงแท็กติก

แม้ฟอร์มการเล่นจะไม่เข้าตา แต่ Masuaku ก็ยังมีจุดเด่นที่ไม่ควรมองข้าม เช่น

• การเติมเกมรุกที่ดุดันกว่ากองหลังทั่วไป
  
• การเลี้ยงผ่านหนึ่งต่อหนึ่งที่ดี
  
• ความยืดหยุ่นในการเล่นเป็นวิงแบ็กซ้ายหรือฟูลแบ็ก
  
• ประสบการณ์ในพรีเมียร์ลีกและยุโรป
  

แต่ปัญหาคือ…
ระบบของ Le Bris ต้องการฟูลแบ็กที่ “อ่านเกมป้องกันได้ดีเป็นอันดับแรก” ซึ่ง Reinildo ทำได้เยี่ยม และ Hume ลงไปยืนตรงนั้นก็ดูเข้าระบบกว่า

เกมที่ต้องดวลนักเตะระดับท็อปอย่าง แมนฯ ยูไนเต็ด, ลิเวอร์พูล หรืออาร์เซน่อล ต้องการกองหลังที่ไม่เพียงแข็งแกร่ง แต่ต้องละเอียดในไลน์กองหลัง การยืนตำแหน่ง และจังหวะเพรสซิ่ง ซึ่ง Masuaku ยังดูไม่คงเส้นคงวา

สิ่งนี้ทำให้เขาถูกมองว่า “ไม่ใช่คนที่ใช่ในเวลานี้”

Stick หรือ Twist? วิเคราะห์ 3 ทางเลือกสำหรับซันเดอร์แลนด์

1) เก็บ Masuaku ไว้ (Stick)

ข้อดี:

• มีตัวเลือกมากขึ้นในตำแหน่งที่มักเจ็บบ่อย
  
• ประสบการณ์ของเขาอาจช่วยในช่วงโค้งท้ายฤดูกาล
  
• ใช้เป็นผู้เล่นหมุนเวียนในบอลถ้วยได้
  

ข้อเสีย:

• ค่าเหนื่อยสูงเมื่อเทียบกับบทบาท
  
• มีความเสี่ยงเรื่องความไม่พอใจของนักเตะ
  
• พัฒนาการของดาวรุ่งอาจชะลอ
  

2) ปล่อยยืมแบบมีออปชั่นซื้อ

ข้อดี:

• เซฟค่าเหนื่อย
  
• เปิดทางให้เขาพิสูจน์ตัวเองในลีกที่ถนัด
  
• ซันเดอร์แลนด์มีเวลาเลือกซื้อตัวใหม่ได้ยืดหยุ่น
  

ข้อเสีย:

• ขาดความลึกในตำแหน่งกองหลังหากมีผู้เล่นเจ็บ
  

3) ปล่อยขายขาดในตลาดมกราคม (Twist)

ข้อดี:

• เคลียร์ค่าเหนื่อยได้ทันที
  
• เปิดประตูสู่การเสริมแบ็กซ้ายดาวรุ่งที่เข้าแนวทางของสโมสร
  
• ลดความเสี่ยงความไม่พอใจในห้องแต่งตัว
  

ข้อเสีย:

• ต้องซื้อคนมาแทนทันที
  
• เสี่ยงหาก Reinildo หรือ Hume เจ็บ
  

จากสถานการณ์ทั้งหมด แนวโน้มที่เหมาะสมที่สุดคือ…

Twist — ปล่อย Masuaku แบบขายขาดหรือยืมพร้อมออปชั่นซื้อ

ด้วยโมเดลพัฒนาดาวรุ่งที่ซันเดอร์แลนด์ใช้มานาน การเปิดทางให้แบ็กซ้ายอายุน้อยคนใหม่เข้ามาน่าจะสอดคล้องกับวิสัยทัศน์ในระยะยาวมากกว่า

ข้อสรุป: ถึงเวลาเริ่มบทใหม่ทั้งสำหรับ Masuaku และซันเดอร์แลนด์

Arthur Masuaku คือผู้เล่นมากประสบการณ์ที่มีคุณค่า แต่ในระบบฟุตบอลของ Régis Le Bris ที่ต้องการความละเอียดสูงด้านแท็กติก การเคลื่อนที่ และไลน์กองหลัง เขาดูเหมือนชิ้นส่วนที่เข้าระบบไม่พอดี

การย้ายกลับไปเบซิกตัสอาจเป็นโอกาสที่ดีสำหรับเขา ขณะเดียวกัน ซันเดอร์แลนด์ก็สามารถเดินหน้าไปกับดาวรุ่งและผู้เล่นที่เหมาะสมกับระบบมากกว่า

ในฟุตบอล ไม่มีใครผิดหรือถูกตลอดไป แค่ต้องเดินให้ถูกทางตามเวลาของมันถ้าคุณอยากอินกับการวิเคราะห์ฟุตบอลในทุกมุมมองแบบนี้ พร้อมเพิ่มความมันส์ระหว่างเชียร์ทีมรัก ลองเปิดประสบการณ์ใหม่กับแทงบอล ยูฟ่าเบท ที่ช่วยให้ทุกแมตช์เต็มไปด้วยความตื่นเต้นระดับเกมใหญ่

American Mackem John ชาวอเมริกัน: จากวิกิพีเดียสู่ความรักริมฝั่งแม่น้ำแวร์ไซด์

ลาร์ส นัทเซน จาก Roker Report ได้พบปะพูดคุยกับจอห์น เอลลิงตัน แฟนพันธุ์แท้ชาวอเมริกันเป็นการส่วนตัว พูดคุยถึงความรักที่ทั้งคู่มีต่อเดอะแลดส์ และเรื่องราวของหนุ่มชาวอเมริกันที่กลายมาเป็น American Mackem John ที่ถูกรับเลี้ยง

ในโลกฟุตบอล เรามักได้ยินเรื่องแฟนบอลท้องถิ่นที่เกิด โต และใช้ชีวิตผูกพันกับสโมสรใดสโมสรหนึ่งมาทั้งชีวิต แต่เรื่องราวของ John Ellington ชายชาวอเมริกันที่กลายมาเป็น “American Mackem” คืออีกมุมมองหนึ่งที่ทั้งอบอุ่น และทำให้เห็นพลังของฟุตบอลในการเชื่อมผู้คนข้ามทวีป จากชายที่เคยไม่เข้าใจกติกาฟุตบอล กลายเป็นแฟนซันเดอร์แลนด์ตัวจริงที่มีชีวิตประจำวันผูกกับผลการแข่งขันของทีมอย่างแน่นแฟ้น

บทสัมภาษณ์นี้ถ่ายทอดผ่านมุมมองของ Lars Knutsen จาก Roker Report ที่ได้มีโอกาสนั่งคุยกับ John แบบตัวต่อตัว พูดถึงจุดเริ่มต้น ความผูกพัน ความคิดริเริ่ม International Fans’ Day และเหตุผลว่าทำไมชายคนหนึ่งจากสหรัฐอเมริกาถึงรู้สึกว่า ซันเดอร์แลนด์คือ “คนของเขา”

จากเช้าวันเสาร์เงียบ ๆ สู่การหลงรักฟุตบอลแบบไม่รู้ตัว

John เริ่มต้นด้วยการยอมรับตรง ๆ ว่า เดิมทีเขาไม่ใช่แฟนฟุตบอลเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นฟุตบอลสไตล์ยุโรป หรือ “American Football” แบบในบ้านเกิด เขาไม่มีความรู้เรื่องเกม ไม่มีทีมโปรด ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเมืองอย่าง Everton อยู่ตรงไหนในอังกฤษ

จุดเปลี่ยนจริง ๆ เริ่มจาก เช้าวันเสาร์ ที่เขาตื่นขึ้นมาเร็วเพื่อใช้เวลากับลูกคนเล็ก ในขณะที่ทุกคนในบ้านยังคงหลับสนิท พวกเขาเปิดทีวีดูอะไรสักอย่างที่ถ่ายทอดอยู่ และมันกลายเป็น “เกมพรีเมียร์ลีกนัดประจำสัปดาห์” ที่ออกอากาศบนช่องทีวีระดับชาติของสหรัฐฯ

ตอนนั้น John ยังไม่เข้าใจอะไรเลย แต่เขาใช้เวลานั้นนั่งดูลูกบอลกลิ้งไปมา พร้อมหัวเราะคุยเล่นกับลูกว่า “เราเชียร์ทีมนี้นะ” บางสัปดาห์ก็เชียร์ท็อตแนม บางสัปดาห์ก็เชียร์บอร์นมัธ ไม่มีความจริงจัง เป็นเพียงมุกตลกในครอบครัว แต่เขากลับเอาไปเล่าทั้งวันให้ลูกคนอื่นและภรรยาฟังว่า “พวกเรานี่แฟนพันธุ์แท้ทีมนี้นะ” จนทุกคนในบ้านเริ่มกลอกตาใส่ เพราะรู้ว่าเขายังไม่เข้าใจเกมดีพอด้วยซ้ำ แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปในวันหนึ่งที่ ซันเดอร์แลนด์พบกับนิวคาสเซิล

ดาร์บี้แมตช์ไทน์–แวร์ และหลุมกระต่ายในวิกิพีเดีย

ในแมตช์นั้น ผู้บรรยายชาวอังกฤษพูดออกมาว่า นี่คือหนึ่งใน “ศึกดาร์บี้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในฟุตบอลอังกฤษ” ระหว่างซันเดอร์แลนด์กับนิวคาสเซิล ประโยคนี้จุดประกายความสงสัยในหัว John ทันที

ในขณะที่ลูกของเขานั่งดูการแข่งขันอย่างตั้งใจ John กลับหยิบคอมพิวเตอร์ขึ้นมา แล้วเริ่ม “ดิ่งลงหลุมกระต่ายในวิกิพีเดีย” เขาใช้เวลากว่า 1 ชั่วโมงครึ่ง อ่านทุกอย่างที่หาได้เกี่ยวกับสองเมืองนี้ ตั้งแต่ประวัติศาสตร์ การสร้างเมือง ตัวตนของชุมชน ไปจนถึงข่าวเก่าและบทความเชิงสังคม

ไม่นานเขาก็เริ่มรู้สึกบางอย่างอย่างชัดเจน

“ผมเริ่มคิดในใจว่า ‘โอ้โห ผมโคตรไม่ชอบพวกนิวคาสเซิลเลย แต่คนจากซันเดอร์แลนด์นี่แหละคือคนแบบเดียวกับผม’”

เขาอธิบายความรู้สึกว่า เมืองซันเดอร์แลนด์มีอะไรบางอย่างที่ใกล้เคียงกับชีวิตของเขาใน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐฯ เมืองที่เคยรุ่งเรืองจากอุตสาหกรรมเก่า เป็น “เขตสนิม” (Rust Belt) ที่ต้องดิ้นรนฟื้นตัว คล้ายกับที่ซันเดอร์แลนด์เคยรุ่งเรืองจากการต่อเรือและอุตสาหกรรมหนักก่อนตกต่ำ

John เคยอยู่ในกองทัพเรือสหรัฐฯ และเติบโตในสังคมชนชั้นแรงงาน เขารู้สึกเชื่อมโยงกับคำว่า “blue-collar” และ “salt of the earth” ที่อธิบายคนซันเดอร์แลนด์ได้อย่างดี ทั้งความถ่อมตัว ความซื่อ ความขยัน และทัศนคติแบบสู้ไม่ถอย

จากมุขตลกเรื่อง “ทีมโปรดประจำสัปดาห์” ในบ้าน วันนั้นเขาประกาศกับตัวเองว่า

“ซันเดอร์แลนด์คือทีมของผมจริง ๆ แล้วนะ ไม่ใช่แค่เล่น ๆ แล้ว”

แม้ภรรยาและลูก ๆ ยังไม่ค่อยเชื่อ เพราะเขาพูดเปลี่ยนทีมไปมาหลายเดือนแล้ว แต่หนนี้ต่างออกไป เพราะเขาเริ่มตามดูเกมของซันเดอร์แลนด์อย่างจริงจัง ผ่านการถ่ายทอดบน NBC และบริการดูย้อนหลังตามต้องการ นับจากนั้นเป็นเวลากว่า 13 ปีที่ทีมชุดแดง–ขาวจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ ได้เข้าไปอยู่ในชีวิตเขาอย่างเต็มตัว

การค้นพบประวัติศาสตร์ของซันเดอร์แลนด์ และเสน่ห์ของทีมรองบ่อน

เมื่อความสนใจเริ่มลึกขึ้น John ไม่ได้หยุดอยู่แค่การดูเกมในแต่ละสัปดาห์ แต่เริ่มอ่านประวัติศาสตร์ของสโมสร เรียนรู้เรื่องราวของตำนานอย่าง Peter Reid และ Niall Quinn รวมถึงยุคสมัยต่าง ๆ ที่ทีมต้องขึ้นลงระหว่างดิวิชัน

ภาพที่ตราตรึงใจเขาที่สุดครั้งหนึ่งคือภาพ ภาพวาดน้ำมัน Leeds vs Sunderland ที่สนาม Stadium of Light ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวในอดีตของสโมสร และยืนยันว่า ซันเดอร์แลนด์ไม่ใช่ทีมเล็กไร้รากเหง้า แต่คือสโมสรที่แบกความภูมิใจของเมืองและคนทำงานทั้งเมืองเอาไว้

ในขณะที่เขาอาศัยอยู่ใกล้เมืองฟิลาเดลเฟีย เขาพบว่า ทั้งฟิลาเดลเฟียและซันเดอร์แลนด์มีบางอย่างคล้ายกันอย่างประหลาด ทั้งสองเมืองมีช่วงเวลาที่ตกต่ำในด้านกีฬาแต่ก็ลุกขึ้นสู้ เป็นเมืองของแรงงาน เป็นฐานของแฟนบอลที่พร้อมเชียร์ทีมสุดใจแม้จะเจ็บปวดกับผลลัพธ์มานับครั้งไม่ถ้วน

เขาพูดในเชิงขำแต่จริงจังว่า

“ใครจะไม่รักทีมรองบ่อนล่ะ?”

สำหรับ John การเป็นแฟนซันเดอร์แลนด์ไม่ใช่แค่การเชียร์ทีมที่ชนะถ้วยมากมาย แต่คือการเลือกแบ่งปันเส้นทางชีวิตกับสโมสรที่สะท้อนตัวตนและคุณค่าของเขาเอง

จากไอเดียเล็ก ๆ สู่ International Fans’ Day ที่ทั้งเมืองร่วมฉลอง

หนึ่งในสิ่งที่ทำให้ John กลายเป็นที่รู้จักในหมู่แฟนซันเดอร์แลนด์ทั่วโลกคือ “International Fans’ Day”

เขาเล่าว่าไอเดียเริ่มจากแนวคิดง่าย ๆ ที่อยากให้แฟนซันเดอร์แลนด์จากต่างประเทศ “ถูกมองเห็น” ในสนาม Stadium of Light เขานึกถึงโมเมนต์ที่สนามกีฬาในสหรัฐฯ มักมีประกาศว่า

“วันนี้เราขอต้อนรับลูกเสือกลุ่ม 432 จากเพนซิลเวเนีย”

แล้วกลุ่มเล็ก ๆ ก็ลุกขึ้นมาโบกมือท่ามกลางเสียงปรบมือของทั้งสนาม มันเป็นท่าทางเล็ก ๆ แต่ทำให้คนกลุ่มนั้นรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของบางสิ่งที่ใหญ่กว่า

เขาจึงนำไอเดียนี้ไปคุยกับ Joanne Youngson และ Cath Reid คนในสโมสรที่ต่อมากลายเป็นเพื่อนสนิท ทั้งคู่ไม่เพียงเห็นด้วย แต่ยัง “ยกระดับไอเดียให้ใหญ่เกินคาด” จนกลายเป็นงาน International Fans’ Day ในปี 2020 ที่มีแฟนบอลกว่า 32,000 คนเข้าชมเกมในลีกวันนัดพบ Ipswich และแฟนจากทั่วโลกบินมารวมตัวกันที่ซันเดอร์แลนด์

สำหรับ John แค่การประกาศในสนามก็มากเกินพอแล้ว แต่สิ่งที่สโมสรทำ กลับเป็นการจัดงานที่แสดงให้เห็นว่าซันเดอร์แลนด์ “ไม่ใช่ทีมของเมืองเดียวอีกต่อไป” แต่เป็นของแฟนบอลทั่วโลก

ประสบการณ์ครั้งแรกที่สแตเดียมและวัฒนธรรมของเมืองที่ทำให้รู้สึกเหมือนบ้าน

John เล่าย้อนถึงการเดินทางมาอังกฤษครั้งแรกเพื่อชมเกมพรีซีซั่นของซันเดอร์แลนด์ที่ดาร์ลิงตัน เขาและครอบครัวได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจาก Joanne, Cath และเพื่อน ๆ ของพวกเขา ทุกคนเหมือนญาติที่ไม่ได้เจอกันนานมากกว่าเป็นคนแปลกหน้า

เขาหลงรักรายละเอียดเล็ก ๆ ของวัฒนธรรมท้องถิ่น ทั้งอาหารอย่าง pink slices คำแสลงที่เขาฟังตอนแรกไม่เข้าใจแต่รู้สึกสนุก รวมถึง “ความเกลียดนิวคาสเซิล” แบบคนในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยสีสันของดาร์บี้แมตช์

ทั้งหมดนี้ทำให้เขารู้สึกว่า ซันเดอร์แลนด์ไม่ใช่แค่ทีมที่เขาเชียร์จากทีวี แต่เป็นชุมชนที่เขา “เข้าไปอยู่ด้วยจริง ๆ”

จากงานปาร์ตี้ที่เพนซิลเวเนียสู่เครือข่ายแฟนซันเดอร์แลนด์ในอเมริกาเหนือ

ก่อน International Fans’ Day จะเกิดขึ้น John ก็ได้เริ่มสร้างเครือข่ายแฟนซันเดอร์แลนด์ในอเมริกาเหนือผ่านกิจกรรม SAFC NASA (กลุ่มแฟนซันเดอร์แลนด์ในอเมริกาเหนือ)

เขาเคยจัดงานดูบอลที่บ้านตัวเองในเพนซิลเวเนีย จัดเมนูแบบอังกฤษอย่าง toad-in-the-hole ชวนเพื่อนบ้านและแฟนบอลจากที่ต่าง ๆ มาร่วมชมเกม เช่นนัดที่ซันเดอร์แลนด์บุกชนะคริสตัล พาเลซ 1–0 ในยุค Sam Allardyce จากประตูของ Jermain Defoe

วันนั้นมีคนจากแคนาดา นิวเจอร์ซีย์ และเพื่อนใหม่อย่าง Seth ที่จากแฟนบอลธรรมดา กลายเป็นสาวกซันเดอร์แลนด์เต็มตัวหลังสัมผัสบรรยากาศร่วมกัน John รู้สึกว่าฟิลาเดลเฟียและซันเดอร์แลนด์เหมือน “เมืองพี่เมืองน้อง” ในเชิงกีฬา ทีมของทั้งสองเมืองมีดีเอ็นเอของการเป็นทีมรองบ่อนที่สู้ไม่ถอย

ความผูกพันที่ลึกซึ้งขึ้นผ่านครอบครัว

อีกมิติหนึ่งที่ทำให้สายสัมพันธ์ของ John กับซันเดอร์แลนด์แน่นแฟ้นกว่าเดิมคือการที่ลูกสาวของเขาได้มาเรียนที่ Durham ใกล้เมืองซันเดอร์แลนด์ เธอเริ่มสนใจสโมสรผ่านนักเตะอย่าง Joel Asoro และจากการได้สัมผัสเมืองเอง ทำให้ครอบครัวทั้งบ้านมีสายใยกับ “City by the Sea” แห่งนี้มากขึ้น

แม้ช่วงปี 2016–2018 จะเป็นยุคมืดของสโมสร ทั้งการตกชั้นและความวุ่นวายในทีม แต่สำหรับ John นี่กลับยิ่งตอกย้ำความเป็น “แฟนตัวจริง” เพราะเขายังอยู่กับทีมไม่ว่าผลการแข่งขันจะออกมายังไง

เขายอมรับตรง ๆ ว่า

“อารมณ์ของผมขึ้นลงตามผลแข่งจริง ๆ ภรรยาผมรู้เลยว่า วันนี้ทีมชนะหรือแพ้จากใบหน้าผม”

ยุคใหม่ของซันเดอร์แลนด์ และความหวังที่ใหญ่กว่าครั้งไหน ๆ

ในมุมมองของ John ตอนนี้คือหนึ่งในช่วงเวลาที่ดีที่สุดของการเป็นแฟนซันเดอร์แลนด์ ช่วงซัมเมอร์ปี 2025 สโมสรเสริมทัพนักเตะใหม่ถึง 15 คน และสามารถสร้างทีมที่มีสปิริตดีอย่างรวดเร็วภายใต้การนำของโค้ช Régis Le Bris

เขายกเครดิตให้ทั้งทีมงานเบื้องหลังอย่าง Kristjaan Speakman, Florent Ghisolfi และเจ้าของสโมสรหนุ่ม Kyril Louis-Dreyfus ที่วางแผนอย่างมีกลยุทธ์ หนึ่งในตัวอย่างชัดเจนคือการดึง Granit Xhaka มาร่วมทีม ซึ่งเป็นสัญญาณชัดว่า สโมสรไม่คิดแค่ประคองตัว แต่ต้องการสร้างบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ในระยะยาว

ช่วงเวลาพีคที่สุดสำหรับ John ในฐานะแฟนคือประตูของ Tommy Watson ในเกมเพลย์ออฟรอบชิงชนะเลิศ แชมเปียนชิพ ที่พลิกชะตาและสร้างความหวังครั้งใหม่ให้ทั้งเมือง ในทางกลับกัน ช่วงตกต่ำที่สุดคือการแถลงข่าวของ David Moyes ที่เหมือน “ประกาศยอมแพ้ล่วงหน้า” และสวนทางกับสปิริตสู้ไม่ถอยของสโมสรโดยสิ้นเชิง

แต่ไม่ว่าจะขึ้นหรือลง John ยืนยันว่าเขาจะอยู่ตรงนี้เสมอ ในฐานะ “American Mackem” ที่ผูกหัวใจกับซันเดอร์แลนด์ไปแล้วตลอดกาล

สรุป: ฟุตบอลที่พาเมืองหนึ่งไปเชื่อมกับหัวใจอีกเมืองหนึ่ง

เรื่องราวของ John Ellington สะท้อนให้เห็นชัดเจนว่า ฟุตบอลไม่ใช่แค่เกม 90 นาทีในสนาม แต่มันคือสายใยที่เชื่อมคนธรรมดาจากอีกซีกโลกให้ผูกพันกับเมืองที่เขาไม่เคยเกิด แต่อาจรักไม่แพ้คนที่อยู่ตรงนั้นมาตลอดชีวิต

จากเช้าวันเสาร์ที่ไม่เข้าใจกติกา จากการอ่านวิกิพีเดียเรื่องดาร์บี้กับนิวคาสเซิล จากไอเดียเล็ก ๆ ที่กลายเป็น International Fans’ Day จากงานปาร์ตี้ดูบอลในเพนซิลเวเนีย ไปจนถึงการเดินเข้าไปใน Stadium of Light พร้อมรู้สึกว่า “ที่นี่คือบ้านอีกหลัง” ทั้งหมดนี้คือคุณค่าลึก ๆ ที่ฟุตบอลมอบให้คนคนหนึ่งได้อย่างงดงาม

และไม่ใช่แค่ John ที่ได้อะไรจากซันเดอร์แลนด์ แต่เมืองและสโมสรก็ได้แฟนบอลที่ทุ่มเทสุดหัวใจหนึ่งคนเพิ่มขึ้นมาเช่นกันถ้าคุณอินกับเรื่องราวแฟนบอลต่างแดน และอยากเพิ่มอรรถรสการเชียร์บอลให้สนุกขึ้นกว่าการนั่งดูเฉย ๆ

ลองสัมผัสเกมลูกหนังในมุมใหม่ไปกับแทงบอล ยูฟ่าเบท ที่พร้อมพาคุณลุ้นทุกแมตช์ไปพร้อมกับหัวใจของคนรักฟุตบอลตัวจริง

ฟลอเรียน โตแว็ง เปิดใจ “ผมทำพลาดครั้งใหญ่” กับการย้ายสู่ นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด หลังถูก อลัน ชีเรอร์ สับเละสดกลางทีวี

ฟลอเรียน โตแว็ง ชื่อนี้แฟนบอลพรีเมียร์ลีกหลายคนจำได้ในฐานะหนึ่งใน “การย้ายทีมที่ไม่เวิร์กที่สุด” ของนิวคาสเซิล ยูไนเต็ด ในยุคก่อนที่สโมสรจะเกิดใหม่ด้วยพลังทุนซาอุฯ ปีกฝรั่งเศสที่มาพร้อมค่าตัว 15 ล้านปอนด์ และสถานะดาวรุ่งเนื้อหอมจากมาร์กเซย กลับอยู่ในถิ่นไทน์ไซด์เพียง 4 เดือน ก่อนถูกปล่อยยืมกลับฝรั่งเศสแบบรวดเร็ว และติดอยู่ในภาพจำที่ผิดไปไกลจากตอนเปิดตัว

บทสัมภาษณ์ล่าสุดของเขาเปิดมุมใหม่ที่หลายคนไม่เคยรู้ และยังเผยแรงกดดันทั้งในห้องแต่งตัว นอกสนาม รวมถึงคำสั่งจากผู้บริหารมาร์กเซยที่ทำให้เขา “ต้องย้าย” มายังพรีเมียร์ลีกแม้ใจยังลังเลเต็มที่

เรื่องราวทั้งหมดสะท้อนว่า บางครั้งการย้ายทีมที่ดูดีบนกระดาษ อาจกลายเป็นรอยแผลที่คอยหลอกหลอนเส้นทางอาชีพไปนานหลายปี

ช่วงเวลาที่ทุกคนคิดว่าจะเป็นดีลสุดคุ้ม… แต่กลายเป็นฝันร้ายในเวลาอันสั้น

โตแว็งย้ายสู่นิวคาสเซิลในซัมเมอร์ปี 2015 พร้อมความคาดหวังมหาศาล และถูกมองว่าเป็น 1 ในแข้งที่ “แกรม คาร์” หัวหน้าแมวมองชื่อดังของสโมสรจับตามานาน

และต้องยอมรับว่า “การประเดิมสนามนัดแรก” ของเขากลับดูเหมือนว่าดีลนี้จะไปได้สวย เขาทำไป 1 ประตู 3 แอสซิสต์ในเกมชนะนอร์ทแธมป์ตัน ทาวน์ ในลีกคัพ ทำให้แฟนบอลฮือฮาและคาดหวังว่าปีกฝรั่งเศสจะเป็นตัวชูโรงคนใหม่

แต่ภาพจำที่คนทั้งลีกกลับพูดถึงมากที่สุดไม่ใช่ฟอร์มในสนาม…

แต่คือ “ชุดทักซิโด้” ที่เขาใส่ไปดูเกมเหย้า

ภาพโตแว็งเดินเข้าสตาดี้ยมในทักซิโด้เต็มชุด กลายเป็นไวรัลทันที และเชลยแบบสุด ๆ เมื่อโดน อลัน ชีเรอร์ ตำนานสโมสรสับกลางรายการ Match of the Day แบบไม่เกรงใจใครว่า:

“เขาใส่ทักซิโด้มา! นี่มันฟุตบอลอาชีพนะ ไม่ใช่งานแฟชั่นโชว์ ตอนแรกเห็นก็ขำดี แต่ตอนนี้มันไม่ตลกแล้ว”

หลังคำพูดนี้ ชื่อเสียงของโตแว็งพังลงอย่างรวดเร็ว แฟนบอลเริ่มตั้งคำถามเรื่องวินัย ทัศนคติ และความมุ่งมั่นของเขาทั้งหมด

บทบาทที่ไม่เหมาะ – ถูกจับเล่นผิดตำแหน่งจนหมดความมั่นใจ

โตแว็งเผยในบทสัมภาษณ์กับ So Foot ว่า สาเหตุหนึ่งที่ทำให้ทุกอย่างพังลง คือเขา “ไม่เคยถูกใช้งานในตำแหน่งที่ถนัด”

“บางทีพวกเขาให้ผมเล่นเป็นเบอร์ 9 ด้วยซ้ำ ทั้งที่สไตล์ผมไม่ใช่อย่างนั้นเลย”

เขาอธิบายว่าปัญหาไม่ได้อยู่แค่เรื่องปรับตัวเข้ากับพรีเมียร์ลีก แต่เป็นเรื่องของแท็คติกและความเข้าใจการเล่นของทั้งทีม ซึ่งไม่สอดคล้องกับจุดเด่นของเขา ทำให้ฟอร์มตกลงเรื่อย ๆ

เรื่องจริงอีกด้าน – “ผมไม่อยากย้าย แต่ถูกบีบให้ไปช่วยสโมสร”

ส่วนที่หลายคนไม่เคยรู้คือ โตแว็ง ไม่ต้องการย้ายออกจากมาร์กเซยในตอนนั้น แต่กำลังถูกกดดันอย่างหนักจากประธานสโมสรในยุคนั้น วินเซนต์ ลาบรูน

เขาเปิดใจว่า:

“ลาบรูนบอกผมว่า ‘ถ้าเราไม่ขายคุณ สโมสรอาจล้ม’ เขาบอกให้ผมเสียสละ และออกจากทีมไปช่วยสถานะทางการเงินของมาร์กเซย”

ดังนั้น ในมุมของนักฟุตบอลวัย 22 ปี ณ เวลานั้น เขาจึงจำใจยอมรับดีลของนิวคาสเซิล เพื่อช่วยต้นสังกัดที่เขารัก แม้จะรู้ว่าตัวเองยังไม่พร้อม

ราฟา เบนิเตซ อยากเก็บเขาไว้ แต่ทุกอย่างสายเกินไป

ก่อนฤดูกาลที่นิวคาสเซิลต้องลงไปเล่นแชมเปียนชิพ เบนิเตซพยายามรั้งโตแว็งไว้ เพราะมองว่าเขายังมีศักยภาพที่จะพัฒนาให้เป็นตัวหลักได้ แต่ตัวนักเตะเองรู้สึกหมดไฟกับประสบการณ์ในอังกฤษ และตัดสินใจกลับมาร์กเซยอีกครั้ง

“ผมทำพรีซีซั่นกับทีมอยู่หนึ่งเดือนครึ่ง เบนิเตซอยากให้ผมอยู่ แต่ผมรู้ดีว่าตัวเองไม่มีความสุข”

การย้ายกลับฝรั่งเศสทำให้เขาเริ่มกลับมามีความมั่นใจ และฟอร์มกลับมาดีจนถูกเรียกติดทีมชาติฝรั่งเศสชุดแชมป์โลกในปี 2018

หลังออกจากอังกฤษ – โตแว็งพิสูจน์ตัวเองสำเร็จ

อยู่นิวคาสเซิลเพียง 16 นัด แต่หลังจากนั้น โตแว็งกลับมาระเบิดฟอร์มในลีกเอิง ยิงแตะหลักสองหลักหลายฤดูกาล จนกลายเป็นหนึ่งในตัวรุกที่โดดเด่นที่สุดของฟุตบอลฝรั่งเศส
เขายังได้ออกไปเล่นต่างแดนทั้งในเม็กซิโกกับไทเกรส และในอิตาลีกับอูดิเนเซ ก่อนกลับมาฝรั่งเศสอีกครั้งกับล็องส์ในปีล่าสุด

บทเรียนของโตแว็งเป็นภาพสะท้อนสำคัญว่า “ดีลใหญ่” ไม่ได้แปลว่า “ดีลถูกต้อง” เสมอไป นักเตะที่เหมาะกับระบบหนึ่งอาจไม่เหมาะกับอีกระบบหนึ่ง และความกดดันภายนอกก็สามารถทำลายความมั่นใจได้ภายในชั่วข้ามคืน

มองย้อนกลับไป – โตแว็งยอมรับเต็มปากว่า “ผมทำผิดพลาด”

ในวัยที่โตขึ้น โตแว็งยอมรับว่าเขาตัดสินใจผิดพลาด แต่ย้ำว่ามันเป็นความผิดพลาดที่เขา “ไม่มีทางเลือกมากนัก”

“มันง่ายจะพูดทีหลังว่าควรทำอย่างนั้นอย่างนี้ แต่นั่นไม่ใช่วิธีสร้างอาชีพ มันมีปัจจัยมากกว่าที่คนเห็น”

สำหรับแฟนบอลนิวคาสเซิล เขาอาจถูกจดจำในด้านไม่ดี
แต่สำหรับโตแว็งเอง นั่นคือหนึ่งในช่วงชีวิตที่เขาใช้เป็นบทเรียนและแรงผลักดันให้กลับมาเป็นนักเตะระดับทีมชาติอีกครั้ง

ถ้าคุณอ่านเกมฟุตบอลแบบเห็นภาพชัดเจนว่าใครฟอร์มตก ใครฟอร์มพุ่ง เรื่องแบบโตแว็งช่วยให้คุณมองความเสี่ยงและการตัดสินใจได้เฉียบขึ้น ลองต่อยอดสายอ่านเกมของคุณใน ยูฟ่าเบท แทงบอล